Het was een week of wat geleden. Een schrijver nam een kantoor buitenshuis om rustig te kunnen werken. De eerste week ontdekte hij al dat-ie telkens de adapter van zijn PowerBook vergat. Daarom ging hij, op koopavond, in gezelschap van zijn vrouw naar de stad. Hij wilde een extra adapter kopen. Toen zijn vrouw de H&M zag ging ze daar naar binnen. De schrijver liep door en ze spraken af elkaar bij het Hema-restaurant te treffen. Toen zijn vrouw daar binnen kwam bladerde iedereen door folders en aangeschafte waren. Maar de schrijver had een MacBook voor zich staan, die opengeklapt was. Zijn vrouw keek hem aan en zei dat-ie zijn spullen moest inpakken en meegaan. Toen ze thuiskwamen keek zijn vrouw hem hoofdschuddend aan.
‘Wat heb je gedaan, lieverd?’ vroeg zijn vrouw.
‘Ik heb een nieuwe MacBook gekocht voor thuis,’ was het antwoord.
‘We zouden toch zuinig aan doen. Wat heb je daarop te zeggen?’ zei zijn vrouw.
‘Heel veel,’ was het antwoord van de bewuste schrijver.
‘Dat zullen we hopen, want als je geen deugdelijke reden hebt, kun je de seks voorlopig op je buik schrijven.’
De schrijver zei: ‘Liefste, ik heb zes dagen op het internet zitten surfen. Ik keek op Tweedehandsmac.nl en Marktplaats en vond geen adapter of gebruikte PowerBook, maar ik hoop je te kunnen overtuigen van de oprechtheid van m’n keuze.’
Nadat ’ie dit had gezegd, begon ’ie z’n verhaal:
‘Kijk liefste, als ik naar de MagSafe-stekker van de MacBook kijk, dan weet ik dat alles bij een Apple om aantrekkingskracht draait, en de twee processorkernen laten zien dat we een oud tijdperk hebben verlaten en dat we nu het Intel-tijdperk zijn ingetreden. Als ik de harde schijf van 60 GB zie, dan denk ik aan de kleine harde schijf in mijn Pismo en weet ik dat ik drie keer zoveel ruimte heb voor bestanden. De ingebouwde dvd-brander wijst me erop dat ik nu meer dan 4 Gigabyte op één schijf kan branden, net zoveel als op zeven cd’s en de externe brander kan weg. Ik kan nu vijf keer sneller werken door de 2 GHz-processor, in vergelijking met de 500 MHz G3. Dat betekent dat ik eerder naar bed kom en meer tijd voor de kinderen heb. Er zijn zes programma’s die ik vaak gebruik die al Universal Binary zijn: GraphicConverter, RapidWeaver, FireFox, Thunderbird, iTunes en Toast. De zes andere, AppleWorks, PhotoShop, Word, Indesign, Acrobat en Eudora zijn ondanks hun PPC-code nog steeds veel sneller dan op mijn Pismo, waardoor ik vaker de vaatwasser kan uitruimen. Links zitten zeven poorten die veel sneller dan ooit gegevens in- en uitvoeren, terwijl ik rustig doorwerk, twee daarvan zijn USB 2.0, zodat ik goedkopere externe harde schijven kan kopen. Dit is de achtste notebook die ik in veertien jaar koop en nog maar de tweede ooit die ik nieuw koop en de eerste die niet overjarig is, dus veel geld heb ik al uitgespaard. OS 9 kan ik voorgoed achter me laten, ik zal nooit meer werk kwijtraken in het ene programma door een crash in het andere en chagrijnig achter Kaap Kont schuiven. Standaard staat er OS X 10.4.8 op, dat ik niet meer nieuw voor mijn Pismo hoef te kopen, een besparing van 130 euro. Zie ik de Terminal, dan weet ik dat er altijd een oplossing is voor schijnbaar onbegrijpelijke zaken. De iLife-programma’s maken beheer van foto’s, muziek, films zo eenvoudig dat ik het jou in een uurtje kan uitleggen. Door een nieuwe Mac te kopen vergroot ik het marktaandeel van Apple, wat de gemakzuchtige monopolie van Microsoft kan verkleinen. Zuinigheid maakt je dief van je eigen portemonnee; omdat ik de aanschaf kan opvoeren als aftrekpost kost hij me netto 650 euro, net zoveel als een tweedehands iBook G4. Ik converteer een cd in vier minuten naar 256 Kbps AAC, acht keer sneller dan eerst. Het scherm is onbeschrijfelijk helder en scherp door de glanzende toplaag, een weldaad voor mijn slechte ogen. De vormgeving en de witte kleur passen goed in ons strakke jaren-zestiginterieur. Ook hebben nu nagenoeg alle buren een Intel-Mac, zodat ik niet uit de toon val. Zie je liefste, m’n MacBook betekent voor mij een typemachine, een agenda, een stereo-installatie, een krant, een doka, een encyclopedie, een woordenboek, een videorecorder, een kookboek, een stijlicoon en een wapen tegen Microsoft tegelijk.’
Beste mensen, dit was een waar verhaal. Ik weet het zeker, want die schrijver, dat was ik.