Een van mijn dromen is een keer een auto kopen met minder dan 100.000 kilometer op de teller. Ondertussen valt het me wel op dat ik steeds meer krijg in een tweedehands auto. Mijn laatste (een Volvo 440 cvt) was niet veel duurder dan mijn eerste (een Daf 44), maar wat ik aan luxe erbij heb gekregen in vijftien jaar (elektrische ramen, elektrisch dak, verwarmde stoelen, 1800 cc motor, automaat die 1 op 14 rijdt) is niet mis. Er komt een tijd dat ik er niet van opkijk dat mijn tweedehands V50 airco, verwarmde spiegels, lcd-schermen in de hoofdsteunen en een navigatiesysteem heeft. En dan zijn er nog mensen die niet in vooruitgang geloven.
Iedere keer als Apple een ‘media event’ aankondigt wordt de wereld een beetje beter. Laatst zette ik een nieuwe iBook aan in mijn huis en binnen twee minuten was ik aan het surfen over het draadloos netwerk en binnen een uur was alle software bijgewerkt naar de laatste versies en had ik een back-up cd gebrand. Dat had je met je Plus nooit kunnen dromen
En ja, ik kijk ook wel eens vol bewondering naar zo’n enorm HD tv-scherm, waarnaast een beeldbuis eruitziet alsof je door een beslagen raam hebt zit te gluren.
De Dolby Surround vijfkanaals receiver heb ik overigens al.
En in deze heerlijke nieuwe wereld van vooruitgang vindt er een eigenaardig verschijnsel plaats: alles wordt minder. Het is de paradox van de vooruitgang dat die gepaard gaat met achteruitgang. Alsof er een universeel evenwicht van plussen en minnen bestaat, een streng protestant gevoel van geen beloning zonder straf.
Audiofielen gruwen van de steriele klank van de niet-krassende, nooit-overslaande, voor-stof-ongevoelige, handig-kleine cd. Slowfoodliefhebbers walgen van stopverfkaas, neutraal-smakende aardappelen, wit kippenvlees en niet-butsende appels. Cultuurminnaars ergeren zich aan platvloers vermaak op tien kanalen, de populariteit van gratis kranten en de teloorgang van het filmhuis.
En ze hebben allemaal gelijk. Nooit was topkwaliteit zo eenvoudig voor iedereen bereikbaar en relatief betaalbaar en toch kiest iedereen voor rommel.
De bandrecorder heeft het in de geschiedenis verloren van het cassettedeck. De snelheid van de platenspeler werd verlaagd van 78, via 45 naar 33 toeren. De platencamera verloor het van de kleinbeeld, dat het op zijn beurt verloor van de digitale sensor op APS-formaat. Of kleiner. En de cd verliest het van de mp3 (waarmee ik voor het gemak alles samenvat, van AAC tot Ogg-Vorbis).
De verleiding is groot om hier een conclusie aan te verbinden over de smakeloosheid, de geborneerdheid en de blasé mentaliteit van de moderne mens.
Maar zo simpel is het niet, of eigenlijk, het ís zo simpel, maar dan anders.
Gebruiksgemak. Ik heb in mijn binnenzak altijd een Canon Ixus 430 zitten. Het is niet de beste digitale camera die je kunt kopen, met zijn bescheiden zoom en zwakke flitsertje. Maar ik heb hem altijd bij me en een foto gemaakt met een redelijke camera is altijd beter dan een foto niet gemaakt met wat voor camera ook. Cassettes kon je altijd bij je hebben en vijfduizend mp3’s op een iPod nemen ongeveer evenveel ruimte als een dubbel-cd. En iedereen kan Nicola aardappelen koken, maar Opperdoezers kun je gemakkelijk verpesten.
Mensen blijken een mindere kwaliteit voor lief te nemen als het gebruiksgemak groter is, of wanneer het gratis is: 128 Kbp muziekbestanden, DivX films, Metro en Sp!ts, films op tv met vijf reclameblokken van 8 minuten.
Maar vooruit, laat ze maar. Ik predik nog steeds de zegeningen van het traploze automatische schakelen, dus wie weet kiest iedereen voor het totale gebruiksgemak en kunnen wij Macgebruikers eindelijk ophouden ons te verdedigen tegen sarcastische pc-gebruikers die vonden: een gebruiksvriendelijke computer, dat kan toch nooit goed zijn?