Een principekwestie

'A principle isn't a principle until it costs you money', zei Oscar Wilde. Het citaat hing levensgroot op een poster boven de Mac van een vorige mevrouw Nouws. Om een mevrouw Nouws te kunnen zijn moet je een Mac hebben en dat kostte je in 1995 een hoop geld voor weinig. Misschien dat ik daarom bij dat citaat altijd aan de Mac moet denken.
Tot vorig jaar heb ik de wondere wereld van Windows uit mijn leven weten te houden. Incidenteel werkte ik op een pc. In een internetshop in Sri Lanka, om een mailtje naar Nederland te sturen. Omdat het kon. Op de plexiglazen dozenschuiverskloon vol blauwe led's van mijn zus in Spanje. Omdat het moest. Vlot ging dat niet, omdat ik geen idee had waar mijn bestanden terechtkwamen. Dat was niet erg, want in Sri Lanka en Spanje hadden ze ook geen idee.
Je zou denken dat het een principekwestie is. Ik sta ingeschreven bij diverse wervings- en selectiebureaus (uitzendbureaus voor mensen die niet met hun handen werken) en overal keek men raar op van de NB op mijn cv dat ik niet bekend ben met Windows. En wie zich MacFundamentalist noemt wekt inderdaad de verdenking Prinzipienreiter te zijn. Maar ik hou niet van principes, ik geeft de voorkeur aan vooroordelen.

nouws81
'Until it costs you money.' In november 2008 werkte ik tijdelijk op een redactie waar alles was opgehangen aan een database die lokaal of via internet alleen met een Windows-programma is te benaderen. Ik kon kiezen: Windows afwijzen. Of geld verdienen. Ik koos a-principieel het laatste. Alleen de oppervlakkige kent zichzelf.
De kennismaking viel na jaren schoppen en beschimpen best mee. Het installeren duurde slechts 33 minuten – als ik de eerste mislukte poging buiten beschouwing laat – en het installeren van de database-interface ging ook vlot. Wel gegrinnikt toen Windows waarschuwde dat het anti-virus/-malware/-adwareprogramma niet actief was, terwijl dat zelf meldde al twee aanvallen te hebben afgeslagen. Verder kon ik snel aan de slag. De opdringerige dialoogschermen zijn verwarrend en lelijk, maar als je goed kijkt en lang nadenkt snap je waar dingen zitten.

Vergeleken met OS X is Windows XP de schuur die door je vrouw is opgeruimd. Alles staat er nog, toch kan je niets meer vinden en pas als je het gevonden hebt krijg je een idee je wat haar idee geweest moet het daar weg te zetten. Alfabetisch, op grootte, op kleur, op herkomst. Elk criterium, behalve een praktisch. Tsja, middelmatigheid is een voorwaarde voor populariteit.

Ik was al blij genoeg dat Windows me niets gekost had. Want ik had nóg een principe overboord gegooid: ik was de weg van de warez gegaan. Ik had geen zin 150 euro voor Windows neer te leggen voor een klus van drie weken. Marktplaats staat vol met advertenties van mensen die Windows aanbieden voor tien tot vijftien euro. Eerst dacht ik nog dat het originele gesealde installatie-dvd's waren die over waren. Ik mailde een Utrechtse aanbieder of ik Windows kon ophalen, wegens snel nodig hebben. Dat kon, diezelfde avond nog, op een parkeerterrein van een hotel aan de rand van de stad. Elke andere Windows-wederverkoper wilde alleen per post werken, of afspreken op afgelegen parkeerterreinen. Als het dan toch illegaal moet kan ik net zo goed een gekraakte versie downloaden, dacht ik. Dan verdient tenminste niemand er iets aan. Onverschilligheid is de wraak van de wereld op de middelmatigheid. Na een halve dag aan het Pirate Bay-infuus had ik een mooi iso-bestand, dat ik met geen mogelijkheid gebrand kreeg. XP via Surfspot.nl kopen had ook geen zin, omdat je daar alleen upgrades kan krijgen. Gelukkig hielp een familielid me met haar installatieschijf.

Fijn, Windows op je MacBook? Nee. Ik ontdekte namelijk dat Windows absoluut het slechtste in me naar boven haalde. Zelden heb ik zoveel draaikonterige leugenachtigheid vertoond als in de week dat ik op jacht was naar Windows, zoveel vergezochte excuses verzonnen om mijn schimmige machinaties te zelfrechtvaardigen. Om de waarheid te kennen moet je talloze onwaarheden verzinnen. Een installatieschijf lenen, dat is toch immers hetzelfde als de boorhamer lenen van de buurman? Ik zet Windows op mijn MacBook, doe wat ik moet doen, en haal het er weer vanaf als mijn werk klaar is, precies zoals ik de boorhamer terug zou brengen. Microsoft, die zijn toch rijk genoeg? Als Apple-bezitter wil je Microsoft toch niets aan je laten verdienen? In Nederland is downloaden toch niet in strijd met de copyrightregels? Als ik straks wat meer geld heb betaal ik die licentie toch? De dingen die je absoluut zeker weet zijn nooit waar, dus mijn vragen hierover in nl.comp.sys.mac werden ook genadeloos afgebrand. Godzijdank, want anders was ik inmiddels ook een handel begonnen op een parkeerterrein aan de rand van de stad in Windows, Adobe CS en Disney-dvd's.

Van deze ervaring heb ik wel geleerd. Mac-gebruikers zijn toch betere mensen en ik had beter XP in de winkel kunnen kopen. Dan was ik een week eerder begonnen en had ik een veelvoud van dat bedrag kunnen verdienen. Ervaring, zo noemen mensen hun fouten.