Mijn kledingkast is de nachtmerrie van elke vrouw. Vooral van de mijne. Ze wordt wanhopig van de het rijtje klerenhangers waaraan al bijna drie jaar dezelfde kleren hangen en die daar waarschijnlijk nog een tijdje zullen hangen. Ze zijn niet stuk. Ze zijn niet versleten. Ze niet gekrompen. Ze zijn niet uitgelubberd. Er is dus geen enkele reden nieuwe te kopen. En als er eens een wit of zwart overhemd niet meer kan (meestal wegens een ongewenst bezoek aan de droogtrommel of een innige verstrengeling in de wasmand met een vaatdoekje dat in een emmer met chloorwater heeft gelegen) koop ik een identiek wit of zwart overhemd terug.
Waarom zou je iets anders kopen als je tevreden bent met wat je hebt en waarom zou je iets wegdoen als het nog prima in orde is? Ik geef toe, als ik een vrouw was had ik het een stuk moeilijker gehad met mijn opvatting dat ik aan mode mijn gat afveeg.
Voor iemand die een groot pleitbezorger is van de Mac en OS X, ben ik dus ook een slechte klant van Apple. Sinds 1991 heb ik slechts twee keer een gloednieuwe Mac gekocht, waarvan de eerste een Plus ED was, met 59,5 % educatieve korting en de tweede een geramsjte PowerBook 165 voor tweederde van de prijs. Verder waren het alleen maar tweedehandsjes, variërend van een afgeragde Performa 5300 met gele vlekken in het beeld, tot een slechts drie weken oude MacBook.
Ik zou best elke drie jaar een nieuwe Mac kunnen kopen, maar dat past nu eenmaal niet bij mijn karakter en opvattingen. Er komt pas een andere als er zeer goede redenen voor zijn. Behoefte aan een tweede computer. Ernstig achteraan hobbelen in de vaart der volkeren. Kapot. En zelfs dan is de kans groot dat de afgedankte Mac in een doosje komt te staan voor het geval dat. Geen idee wat ik met de kist met de verzamelde drie PowerBook 165’s aanmoet, maar wegdoen kan ik ze niet.
Of het een kwestie van intuďtie is, van boerenslimheid of dwangmatig gedrag weet ik niet. Het feit dat ik niet van verandering houd is een veeg teken. Ik poets al eeuwen met Sensodyne en Parodontax, ik koop liefst alleen Chiara tomatenpuree, Zaanlander kaas, Groene Koe yoghurt en Dageraad zesgranenbrood, Cola Zero en Orangina. Als ik een spijkerbroek (alleen zwarte!) vind die lekker zit koop ik er meteen drie want voor je het weet wordt het model weer veranderd wegens modewaanzin. Ik ben nog steeds onthand door het verdwijnen van Panmo, dat pakken maakte die me altijd pasten en ik zoek nog steeds naar lekker zittende onderbroeken sinds de Götzburg retro-boxer niet meer verkocht wordt. Bij Sweetie, mijn favoriete Utrechtse Surinamer eet ik alleen maar Moksi Meti, bij Gaucho’s alleen onbeperkt spareribs, bij Roberto, de lekkerste ijssalon van Nederland neem ik alleen Wittevrouwenijs, Capriccio, of Sicilia en van de afhaalchinees wil ik alleen Babi Pangang, o ja en doe mij maar een witbier, Lindemans Bin 65 als het om witte wijn gaat, absoluut geen rode van Merlot-druiven en graag een Tawny als je port inschenkt. Saai en dwangmatig? Misschien, maar ik word nooit teleurgesteld. Nooit valt het tegen, ik krijg altijd precies wat ik verwachtte.
En ook dat maakt mij een slechte klant van Apple. Ik surf met Firefox. Ik beheer mijn digitale foto’s met GraphicConverter en de Canon Utilities. Ik schrijf mijn stukjes met Word. Ik brand mijn cd’s en dvd’s met Toast. Ik chat met Skype. Ik bouw mijn sites met RapidWeaver en gebruik gDisk als mijn online harde schijf. Ik heb een Philips externe monitor, een Siemens draadloze router en een SonyEricsson K810i als mp3-speler. Omdat ik het gewend ben. Omdat ik het altijd al zo gedaan heb. Sorry, Cupertino, Paris & Bunnik.
De iPod werd pas een onverbiddelijk succes toen er een Windows-versie van iTunes kwam. Ik heb zo’n idee dat het gestegen marktaandeel van Safari is te danken aan de Windows-verlaters. Alle switchers die ik ken zijn als het braafste kindje in de klas zoet in de weer met iPhoto, iMovie, iDVD, iCal, Safari, iWeb, iChat en een .Mac-account op de iMac 20”. Ze hebben een iPod en AirPort-basisstation en/of sparen voor een Time Capsule. Ik begrijp het wel. Net zoals ze vroeger alles van Microsoft kritiekloos accepteerden, zo gaat het Woord van Jobs er zonder tegenstribbelen bij de switchers in. Of ze zijn zo blij dat het allemaal recht uit de doos perfect werkt, dat ze geen andere software meer durven te installeren, de ervaringen uit hun Windows-periode in hun achterhoofd.
Het is een raar idee dat Apple zo goed boert dankzij ex-Windows-gebruikers. Misschien moet ik maar eens een groen overhemd kopen. Blijkbaar kan Think Different ook te goed werken.