Ik preek voor eigen parochie. Het is een verwijt dat ik regelmatig krijg en ik kan het alleen maar vrolijk beamen. De katholiek kerk is er ook groot mee geworden. Je kunt de pastoors wel naar de Veluwe of Mekka sturen, maar veel levert dat niet op. Ze verstaan je niet en/of het verschil in opvattingen is zo fundamenteel dat het paarlen naar de zwijnen werpen is. Om een bijbels spreekwoord te gebruiken.
Ik heb amper ervaring met switchen (in de betekenis van ‘veranderen van computerplatform). Twee rampzalige middagen knoeien met DOS op de universiteit in 1988 waren genoeg om lachend de Mac te omarmen. Mijn eerste computerervaring had ik in 1987, op een Macintosh SE, dus ik wist het wel.
Daarna heb ik niet veel hoeven veranderen.De transitie van Systeem 4.2 waarmee mijn Plus werd geleverd naar Systeem 6 en vandaar naar Systeem 7 verliep nagenoeg pijnloos. Ik hoefde nooit ergens aan te wennen en de afschaffing van de ‘Font/DA Mover’ (een programma dat je nodig had om lettertypes en regelpanelen aan je Systeem toe te voegen) was voor mij nog de grootste mentale hobbel.
Het duurde nog zeker negen maanden voor ik over was. Tiger liep al los. Toch ben ik toen nog weken bezig geweest om zoveel mogelijk OS 9-routines terug te halen. Ik heb FruitMenu, DragThing, WindowShade X, X -Assist geïnstalleerd en APE. Werd mijn leven met OS X daardoor gemakkelijker? Nee, want ik was ook nog eens de hele tijd bezig met permissies repareren. Al heel snel merkte ik dat ik die downgrades niet gebruikte en dat Dock en Thuismap accepteren betekende dat ik niet meer op mijn Mac zat te vloeken. Ik heb nu al mijn Macs – een MacBook, een iBook G4/14” (eigenlijk van mevrouw Nouws) en een PowerBook G3 Pismo – op OS X 10.4.10 draaien en ik haal nu trucjes uit met aliassen, accounts en partities waarvan ik een jaar geleden nooit gedroomd had dat ik ze zou beheersen. Ik schrap plist’en, schakel functies uit die me niet bevallen. Net als vroeger. Dat er een Bibliotheek-map staat op de harde schijf, in de Thuis-map en in de Systeem-map zal dan wel kloppen.
Nooit overwogen naar het Windows-kamp te gaan, als ik toch moest overstappen, trouwens...
Acceptatie en overgave voor de keuzes die Apple voor je gemaakt heeft, dat maakt je leven een stuk gemakkelijker. Ik heb net een tijdje noodgedwongen op mijn ouwe trouwe Pismo en op een 14” iBook G4 moeten werken omdat mijn MacBook kuren had en dan zie je opeens de logica van dingen. De Pismo heeft zijn adapterplug (moervast!) aan de achterzijde, waardoor er druk op de stekker wordt uitgeoefend als je in bed zit te werken. De iBook heeft hem aan de zijkant, maar aan een andere dan de andere poorten. Ook onhandig. En de MacBook! Och, die zalige MagSafe-stekker! Wat een geweldig ding. Ik heb een Sweex tweeknops lasermuis gekocht die blauw oplicht. Prachtig gezicht en voor een fractie van de prijs van mijn draadloze Mighty Mouse. Maar ik mis het scrollballetje en lekker in de hand ligt hij niet. Het is misschien persoonlijk, maar de muis van Apple is veel fijner. Ik heb dat gedoe met tweeknopsmuizen eigenlijk nooit begrepen. Ik kijk wel eens jaloers naar andere notebook, waar geheugenkaartlezers zitten ingebouwd, maar als je de minimalistische lijnen van de MacBook en Mac Pro vergelijkt met een willekeurige andere notebook, dan zijn dat allemaal in elkaar geflanste herriebakken (op sommige Vaio notebooks na, maar dat lijken wel kopieën van de MacBook).
Ik bezit iPod noch iPhone (nu niet, straks niet en waarschijnlijk nooit niet), maar ik hoor wel veel Windows-gebruikers klagen over iTunes, dat volgens hen onlogisch is of gewoon niet werkt. Niet werkt zoals ze het gewend zijn, zullen ze bedoelen (en dat is alleen maar goed, het lijkt erop dat Apple net als eerst bij de mp3-speler ook de manier waarop je een gsm gebruikt en bedient radicaal gaat veranderen). En dat is het, de grootste opgave voor switchers: accepteren dat een Mac geen pc is zoals zij die gewend zijn. De integratie van hardware en software, of het nu een Mac, een iPod of een iPhone is, maakt de spullen van Apple anders. Staar je niet blind op nooit de laatste en snelste quadcore en nooit de overclockbare videokaart, maar kijk naar het totale plaatje, naar de totaalervaring.
Ik weet dat acceptatie en overgave het ook mogelijk moeten maken voor een Mac-gebruiker om naar Windows over te stappen.
Maar wie kent ze? Niet voor niets schreeuwen switchers opgelucht hun bevrijde gevoel uit dat ze een Mac hebben. Ik ken geen mensen die opgetogen kond doen van hun acceptatie van Windows.
Vrouwen vallen op mannen die hun eigen koers volgen, die eigenzinnige ideeën hebben, die tegen de keer ingaan, die de waan van de dag niet volgen, onorthodoxe oplossingen voor alledaagse problemen hebben en als ze hem veroverd hebben doen ze hun uiterste best onmiddellijk die karaktertrekken de kop in te drukken omdat er anders niet met hem valt te leven. Ze maken een saaie burgerlul van hem en schamen zich niet ervoor hem in het openbaar te kapittelen, seks te presenteren als iets dat je moet verdienen en – de grootste vernedering van alles – zijn kleding voor hem uit te zoeken. Dat is precies de manier om ongelukkig te worden van de keuze voor een product van Apple.
Amen.