De tweede klas van de middelbare school begon verwarrend. Ik kreeg namelijk geen lijst opgestuurd van noodzakelijke schoolbenodigdheden. Dat was in de brugklas wel anders. Ik mocht toen met de bus naar de Grote Stad, om een brugpiepersurvivalkit aan te schaffen. Hema en V&D hadden speciale schoolacties en daar mocht ik me uitleven. Heerlijk. Een tekenkist. Een geodriehoek, een passer, een liniaal. Een potlood HB, en een potlood 2B. Een vulpen. Een etui. Een schrijfblok. Schriften. Een boekentas. Alles gekocht. Brave brugklasser.
Aan het begin van het tweede jaar kreeg ik helemaal geen lijst opgestuurd. Tot mijn grote verwarring. In het derde jaar nam ik zelf het initiatief en begon het schooljaar met een ritje naar Breda voor de schoolspullen, nog nieuw in vers knisperende folie, een HEMA-vulpen strak in de namaaksuède voering van het hardplastic doosje. Heerlijk.
Ik heb het nog steeds, de liefde voor schrijf- en kantoorartikelen, van groot tot klein. Zoals een MacBook verpakt is! In die mooie platte doos waarin alles zo efficiënt mogelijk past. En dan de manier waarop zelfs het piepschuim is vormgegeven, als het ultralichte frame van een formule-1-racewagen.
De iMac G3 werd in sets van vijf kleuren geleverd. Wat had ik dat graag gezien, zo’n container van setjes! Nu sta ik al vaak zwijgend van ontroering te kijken naar torens van iPods in een etalage. Wat een subtiel vertoon van schoonheid. Je kunt mij niet blijer maken dan op een Klokhuisdag, met een muur van eMacs, nog nieuw in doos.
Maar ja. Hoe vaak koop je een nieuwe Mac. Of een printer. Of een scanner. Maar wie het kleine niet eert... Ik zou mijn pasjes van Makro, Lukas Klamer, Sligro en Office Centre moeten doorknippen, want aan verbruiksartikelen ben ik inmiddels verslaafd. Vooral in de uitverkoophoeken van die zaken sta ik uren te kwijlen. Van een koker met 48 gelpennen in zes verschillende kleuren voor tien euro ga ik zwaarder ademhalen. Of Parker Rollerbalvullingen op een geplastificeerde kaart, hoe dat ruist, als de hartslag van je moeder in de baarmoeder! Folies met drie rollen plakband met de tekst ‘BREEKBAAR/FRAGILE’ voor een euro, oh, het frêle contrast tussen robuuste waarschuwing en kleine prijs. Dozen met 500 A4-enveloppen met een incourant geplaatst venster, ik zal een bestemming voor je vinden. 5000 aluminium hoekjes om papieren mee te bevestigen voor 1 euro, stickervellen die niet in je printer passen maar toch te goedkoop zijn om te laten liggen, 500 vel roze A3-papier, ik zou het normaal nooit kopen, maar voor 4 euro? 10.000 nietjes 24/6 voor 2 euro... Echt, het komt allemaal van pas en het raakt echt een keer op, al heb ik nu zelfs het kleinste gaatje in de garderobekast op de slaapkamer dichtgemetseld. Wie moet je met kousen als je ook Post-It memo’s in je sokkenla kunt bewaren?
Na de aanschaf van een dvd-brander ontdekte ik opus.nl. En daarna iwonatec.de. En cdrwinkel.com. En bigdennis.com. Nu ben ik los. Shrinkwraps! Cakeboxen! Verpakkingen met 200 slimcases! En die merken die ze hebben! En die kleurtjes. En die cd-r’s die eruitzien als singeltjes en dvd-r’s als filmrollen! Labels! Pennen! En wat ze nog meer hebben aan gadgets! En als je voor 120 euro bestelt hoef je geen verzendkosten te betalen. Alleen geld toe is goedkoper. Omgerekend per blanco dvd of cd-r, tenminste. En hoe het dan thuisbezorgd wordt. In zo’n mooi strak hergebruikbaar doosje dat heel zwaar aanvoelt, de verbruiksmaterialen strak ingepakt met vulmateriaal. En dan dat blanco cd’tje dat ter bescherming bovenop in de cakebox ligt, dat kun je toch niet weggooien?
Soms koop ik wel ook eens helemaal niets. Dan bestel ik gewoon heel veel en annuleer dan op het laatst de betaling. Vooral als mijn onderbroekenla vol transparant plakband ligt.
En zo ontdekte het ultieme genot.
Pimpen op de Apple Store.
Je gaat naar de Store en selecteert de iMac 24” 2,16 GHz van 1.999,00 euro. En dan voeg je alle opties toe tot het een 3.657,98 euro kostend videobewerkingsmonster is van 2,33 GHz met een harde schijf van 750 GB en 3 GB RAM.
Die cijfertjes. Die getallen.
Zucht.
Mijn vrouw denkt dat ik de hele dag porno zit te kijken op het internet.
Was het maar zo.