Een Mac was een kreupele computer met hightech krukken. De overstap van Apple naar Intel-processoren in 2006 maakte duidelijk wat iedereen al wist, maar hardnekkig verdrong: de Mac hobbelde hardwarematig achter de pc aan.
We hadden natuurlijk niet echt last van dat ene te korte linkerbeen en dat glazen oog, want een computer is méér dan een verzameling printplaten en insteekkaarten. Wat de Mac aan spierkracht tekort kwam, werd meer dan gecompenseerd door de hersenen. Dankzij Mac OS was de hele computerervaring rijker, prettiger en efficiënter dan met Windows.
Maar toch schoot het wel eens door ons hoofd. Hoe razendsnel zou een Mac zijn zonder softenon-armpje? Of – o, gruwel – hoe geweldig zou de Windows-ervaring zijn als dat besturingssysteem net zo doordacht was als Mac OS?
De achterstand is ingelopen. Nou ja. Nagenoeg...
We zijn inmiddels alweer toe aan de tweede revisie van Mac op Intel. De eerste verving de CoreDuo door de Core2Duo (met Intel kregen we die rare namen erbij) en nu heeft het Santa Rosa-platform zich aangediend.
Wacht eens? Santa Rosa, zit dat in een MacBook?
Nee.
Even bijpraten. Santa Rosa is de nieuwste en snelste versie van Centrino, een platform voor notebooks, bedacht door Intel. Het betreft een soort kant-en-klaarpakketje met Wifi, grafische kaart, processor geheugencontroller en flashgeheugen voor extra snel opstarten inbegrepen, dat maximale prestaties bij minimaal energieverbruik garandeert.
Dat willen we wel, het nieuwste van nieuwste. Want we zijn in een jaar tijd verwend geraakt.
Maar het nieuwste, dat krijgt niet iedereen meer van Apple. Bij de herziening van de MacBook van 14 mei 2007 bleef die in de techniek van een jaar geleden steken. Die teleurstelling doet me weer aan anderhalf jaar geleden denken; in computertermen een grijs verleden. Als een pc met 52-speed cd-brander werd geleverd, zat er in een Mac een 16-speed cd-brander. Als een pc met een 16-speed dual-layer dvd-brander werd geleverd, zat er in een Mac een combodrive. Lagere processorsnelheid, lagere moederbordsnelheid, kleinere harddisk, minder RAM, minder USB-poorten... het was altijd wat. Minder.
Er moet een reden zijn waarom Apple destijds altijd achteraan hobbelde. Geen risico lopen met technologie die zich nog niet bewezen heeft? Meer winst maken door de boel uit te rusten met een container winkeldochters? Een samenzwering van idioten? De wet van de remmende voorsprong?
Afijn, het doet er niet meer toe, maar de beslissing om met de MacBook aan de kant te blijven staan op het moment dat Intel een langverwachte nieuwe technologie introduceert, is op zijn zachtst gezegd, eh... vreemd. Vooral nu Apple beurs- en medialieveling is.
Voor het laten passeren van station Santa Rosa zijn verschillende oorzaken mogelijk.
De eerste is het geforceerd vergroten van de afstand tussen de MacBook en zijn duurdere broertje MacBook Pro. Het enige verschil was een marginaal snellere processor, een echte videokaart, een vlottere FireWire-poort en een uitbreidingssleuf. Voor driekwart van alle toepassingen was een MacBook meer dan genoeg. Met Santa Rosa geeft Apple de Pro een snellere bus en een nieuwere processor. En de MacBook een houten poot.
De tweede oorzaak zou kunnen zijn dat Apple, een jaar na de overstap op Intel, de voorkeurpositie is kwijtgeraakt en weer samen met de kleintjes op de kruimeltjes moet wachten. Dat zou geen goed nieuws zijn.
En ten slotte is het mogelijk dat iedereen even te druk is met iPhones in elkaar schroeven en dat vernieuwingen aan de computers later komen. Nu wil ik wel heel graag een iPhone, liever zelfs dan een iPod, maar het allerliefste wil ik gewoon razendsnel met OS X werken. Ik denk dat ik maar eens een aandeeltje ga kopen (nu duurder dan een iPod nano) om als een ontevreden belegger Apple te dwingen het bedrijf op te splitsen in een telecompoot, een consumentenelektronicapoot, een computerpoot en een softwarepoot.
Nog één ding: het is natuurlijk mogelijk dat er een Groter Plan in Cupertino bestaat dat Jobs uitgerekend bekend maakt op het moment dat deze column verschijnt (de langverwachte herziene iMac is nog bijvoorbeeld nog niet verschenen). Dan heb ik niets gezegd.
Maar zonder goed excuus betekent de overstap op Intel dat elk stukje hardware van de Mac voortaan van soldeerpunt tot soldeerpunt te vergelijken is met spullen van Dell, HP of de Aldi. En dan voldoet een rollator voor de MacBook niet meer. Apple kan het zich niet veroorloven aan de wapenwedloop mee te doen met scootmobiel.