Ik ben ervan overtuigd dat wij vroeger thuis nooit biefstuk aten en mijn zus beweert dat ik op elke lichtknop in het ouderlijk huis de tekst ‘Licht uit’ had geplakt. Met behulp van een lettertang had ik inderdaad die waarschuwing op de schakelaar op mijn kamer gezet, alleen op míjn kamer. Ik ontken niet dat ik een fanatieke energiebespaarder was, die als een razende lampen uitdeed. Kieren dichtstopte en thermostaten lager zette. En ik hoefde niet eens de rekeningen te betalen.
Ik ben nog steeds zo milieubewust. De gloeilamp is bij mij al tien jaar geleden afgeschaft. Alleen maar spaarlampen en, sinds kort, led-lampen in mijn huis. Leidingen geďsoleerd, nachtstroom, verwarming tandje lager, baksteen in de stortbak, machines altijd vol voor ze draaien. Afval scheiden, vaste klant bij de kringloper. Alles op de fiets of met het openbaar vervoer en alleen als het niet anders kan een auto.
Want ja, die heb ik. En ik neem ook wel eens het vliegtuig en ik eet ook wel eens aardbeien in januari. Milieubewust leven is zo gemakkelijk nog niet. Af en toe nemen we ons heilig voor alleen nog maar biologisch vlees te eten, maar... tien euro voor vier karbonades? Daar kookt mevrouw Nouws een week lang spaghetti met tomatensaus en bio-industriegehakt voor. Met geraspte kaas.
Modern leven doet een aanslag op de natuur. Een typemachine had geen standby-stand. Een videorecorder wel. Een computer ook. Een ADSL-modem niet en een heleboel apparaten hebben niet eens meer een aan/uit-knop.
Het lidmaatschap van Greenpeace lijkt inmiddels meer op een aflaat (gaan jullie maar walvisvaarders lastigvallen terwijl ik fijn naar Mexico vlieg), dan op een overtuigde keuze.
Greenpeace heeft altijd mijn sympathie gehad, tot ik ging samenwonen met een donateur ervan. Nu ben ik me ervan bewust dat stichtingen die goede doelen nastreven altijd extra geld kunnen gebruiken. Maar die eeuwige acceptgirokaart bij de post van de regenboogridders of het alsjeblieft niet een beetje meer kon begon me al snel op de zenuwen te werken. Niet eens per jaar, nee, elke maand. Toen ik voor de zoveelste keer op de Oudegracht werd aangesproken door iemand van Greenpeace voor geld heb ik mevrouw Nouws dringend verzocht de maandelijkse overschrijving stop te zetten. Ze wilde niet, maar als zíj opgenomen had toen Greenpeace blij belde over het succes van de acties tegen de walvisvaart en of we wat extra geld wilden storten had ze de geldkraan dichtgedraaid. Een organisatie die zich om de beestjes bekommert zou moeten weten dat je een gegeven paard niet in de bek kijkt.
Hoe zou Greenpeace scoren in een onderzoek naar irritante goede-doelenorganisaties? Hoger dan de Postcodeloterij? Lager dan de Hartstichting? En hoe wordt die irritatie gemeten?
Er zijn 12.000 Goede Doelen in Nederland volgens www.goededoelentest.nl, dus het kan variëren.
Op de laatste Appledag in Nieuwegein werd ik aangesproken door een meisje dat me wilde wijzen op de slechte milieuprestaties van Apple. Nu ben ik niet vies van een portie kritiek op Apple (Was sich liebt en zachte heelmeesters en de beste stuurlui en meer van die dingen), maar ze kon me er niet van overtuigen dat Apple nu net die ene overgebleven kwaaie pier was die arme Chinese kindertjes vergiftigde met afgeschreven iMacs. Ik heb geen e-mail aan Steve Jobs verstuurd.
‘Houdt Greenpeace er ook rekening mee dat een Mac veel langer meegaat dan een pc?’ vroeg ik haar. ‘Nou, binnenkort komt het nieuwe besturingssysteem uit en dan moet iedereen een nieuwe Mac kopen,’ antwoordde ze.
Vista zal je bedoelen. Alles wat ouder is dan anderhalf jaar kan Vista niet aan. Nieuwe pc kopen dus. En om dat echt lekker te draaien heb je toch een vette harddisk, een knoepert van een videokaart, een opgefokte processor en een zee van RAM nodig (4 GB). Allemaal dingen die stroom trekken.
Nee, dat klonk niet overtuigend van meisje Greenpeace en het geeft me toch het idee van hoge bomen vangen veel wind. Apple, dat met de iPod de muziekindustrie herdefinieert en dat volgens veel analisten met de iPhone ook met de telecommarkt gaat doen. Apple, dat inmiddels een icoon is geworden. Ja, dat Apple moet als voorbeeld gesteld worden. Omdat het niet uit zichzelf het braafste jongetje van de klas is.
Zolang www.greenmyapple.com maar niet de Brent Spar van Apple en Greenpeace wordt. Weet je nog, de Brent Spar was een afgedankt olieplatform dat Shell in 1995 wilde laten afzinken. Volgens Shell was dat de veiligste en milieuvriendelijkste oplossing. Greenpeace riep op tot een wereldwijde boycot, waarna Shell op de knieën ging en de Brent Spar sloopte. Daarbij bleek dat Greenpeace het gevaar had overschat en dat afzinken inderdaad geen slecht idee was geweest. De affaire leidde bij beide partijen tot gezichtsverlies.
Vergis je niet, ik vind Greenpeace fantastisch. Greenpeace is beter op het gebied van wereldwijd de natuur beschermen dan wie dan ook, toch? Maar waarom gebruiken Greenpeace en hun vrijwilligers dan irritante fondsenwervingmethodes die andere goede-doelenorganisaties al lang niet meer gebruiken? Als voorloper op het gebied van publiciteit zoeken zou Greenpeace ook voorloper moeten zijn bij het voorkomen dat mensen wereldwijd ziek worden van het doordrammen met meningen. Daarom moeten wij, Applefans, een nieuw cool product vragen: een sympathieker Greenpeace met beter geďnformeerde vrijwilligers.