Veilig op reis
01 oktober 2009, 12:00 Filed in: Columns voor MacFan
De geruchtenmachines over snellere en goedkopere iMac's en MacBooks draaien weer gesmeerd. Altijd leuk, maar ik merk dat mijn interesse van nieuwe hardware naar nieuwe software verschuift. Met name de software die de veiligheid verhoogt.
Hierna hou ik over Sri Lanka op, maar ik ben goed voorbereid op reis gegaan. Om te beginnen heb ik mijn vaccinaties tegen dyfterie, tetanus, polio en buiktyfus gehaald. Daarna vulde ik mijn reisapotheek (pleisters, paracetamol, jodium, loperamide, norit) aan met muggenspray met 40% DEET en een tekentang. Mijn paspoort bewaarde ik in een heupbuidel. Voor de foto's die ik ging maken kocht ik een snelle 16GB SD-kaart. Van die kaart maakte ik dagelijks een kopie op mijn MacBook. Time Machine maakt daarvan een backup op een 250GB draagbare harddisk en zelf brandde ik twee keer een dvd die ik naar mezelf in Nederland opstuurde. De externe harddisk zat altijd in een koffer en mijn MacBook in een trolley. Mijn camera om mijn nek. Zelfs als ik op weg naar het vliegveld beroofd zou worden, dan nog had ik al mijn foto's. De verzekering zou voor de rest zorgen.
Niet dat ik op een beroving zat te wachten. Voor alle zekerheid had ik mijn MacBook zoveel mogelijk opgeschoond en te persoonlijk dingen eraf gehaald. Echt helpen doet dat natuurlijk niet. Met een Mac ben je behoorlijk in het voordeel. Zeker in Sri Lanka is die een witte raaf. Toen ik niet op het draadloze netwerk van mijn hotel kwam zocht de internetdeskundige achter de balie vergeefs naar de Start-knop het bureaublad van mijn MacBook. 'What version of Vista is this?' vroeg hij wanhopig. Maar onbekendheid is schijnveiligheid, zo onveilig als het wachtwoord waarmee je inlogt. Als de harde schijf eenmaal uit de computer is (bij een MacBook supersimpel) liggen alle gegegevens open en bloot. Hetzelfde geldt natuurlijk voor een externe harde schijf met een Time Machine backup. Op elke OS X installatie-dvd staat een programma waarmee je het inlogwachtwoord kan resetten. Met een bootable USB-stick van 8GB heb je al een breekijzer van miniformaat.
Ik ben – denken ze – niet paranoïde en er staat geen kinderporno op mijn computers, maar net zoals ik het hinderlijk vind wanneer in de trein mensen hun relatie- of psychische problemen ruimhartig delen met de andere passagiers in de wagon, zo heb ik er een hekel aan dat mensen mijn verjaardagsfoto's kunnen bekijken, of de facturen die ik uitschrijf. Ieder zijn eigen leven.
Omdat ik dagelijks met mijn MacBook onderweg ben is een goede bescherming geen luxe. Voor Windows zijn USB-sticks met wachtwoord eenvoudig te krijgen, maar die programma's werken niet op een Mac. Ik ben in de weer geweest met beveiligde schijfkopieën, maar simpel en intuïtief vind ik dat niet. Er zijn allerlei andere programma's in het free- en sharewarecircuit, maar de meeste zijn niet bestand tegen meer dan een achterdochtige partner. FileVault inschakelen is natuurlijk ook een optie, maar dat werkt niet goed samen met Time Machine en ik ben verwend als Mac-gebruiker. Ik wil dat het vanzelf gaat.
Lang geleden leverde LaCie het formatteerprogramma SilverLining bij de harde schijven. Daarmee kon je een wachtwoord instellen in de firmware van een harde schijf. Een harde schijf, of naar believen alleen een partitie daarvan, verscheen pas op het bureaublad na het invoeren van een wachtwoord. Ongeacht met welke computer hij was verbonden. Helaas is de laatste versie uit 2003 en durf ik die niet op mijn schijven los te laten. Maar Schijfhulpprogramma zou dat ook moeten kunnen. Elke harde schijf, intern en extern, pas benaderbaar na het intoetsen van een wachtwoord. Trek hem uit de computer of behuizing en hij is onleesbaar.
Het verbaast me eigenlijk dat Apple hierin geen voortrekkersrol speelt en misschien zelfs een eleganter oplossing bedenkt dan ik. Zeker in het zakelijk leven zou zo'n standaard ingebouwde beveiliging goed vallen, om over de politie maar te zwijgen. Of Bekende Nederlanders.
Dat de meeste mensen de naam van hun kinderen of hun huisdier, hun adres of hun verjaardag als wachtwoord gebruiken is dan weer een ander probleem. Aan stupiditeit kan Apple niets doen.
Hierna hou ik over Sri Lanka op, maar ik ben goed voorbereid op reis gegaan. Om te beginnen heb ik mijn vaccinaties tegen dyfterie, tetanus, polio en buiktyfus gehaald. Daarna vulde ik mijn reisapotheek (pleisters, paracetamol, jodium, loperamide, norit) aan met muggenspray met 40% DEET en een tekentang. Mijn paspoort bewaarde ik in een heupbuidel. Voor de foto's die ik ging maken kocht ik een snelle 16GB SD-kaart. Van die kaart maakte ik dagelijks een kopie op mijn MacBook. Time Machine maakt daarvan een backup op een 250GB draagbare harddisk en zelf brandde ik twee keer een dvd die ik naar mezelf in Nederland opstuurde. De externe harddisk zat altijd in een koffer en mijn MacBook in een trolley. Mijn camera om mijn nek. Zelfs als ik op weg naar het vliegveld beroofd zou worden, dan nog had ik al mijn foto's. De verzekering zou voor de rest zorgen.
Niet dat ik op een beroving zat te wachten. Voor alle zekerheid had ik mijn MacBook zoveel mogelijk opgeschoond en te persoonlijk dingen eraf gehaald. Echt helpen doet dat natuurlijk niet. Met een Mac ben je behoorlijk in het voordeel. Zeker in Sri Lanka is die een witte raaf. Toen ik niet op het draadloze netwerk van mijn hotel kwam zocht de internetdeskundige achter de balie vergeefs naar de Start-knop het bureaublad van mijn MacBook. 'What version of Vista is this?' vroeg hij wanhopig. Maar onbekendheid is schijnveiligheid, zo onveilig als het wachtwoord waarmee je inlogt. Als de harde schijf eenmaal uit de computer is (bij een MacBook supersimpel) liggen alle gegegevens open en bloot. Hetzelfde geldt natuurlijk voor een externe harde schijf met een Time Machine backup. Op elke OS X installatie-dvd staat een programma waarmee je het inlogwachtwoord kan resetten. Met een bootable USB-stick van 8GB heb je al een breekijzer van miniformaat.
Ik ben – denken ze – niet paranoïde en er staat geen kinderporno op mijn computers, maar net zoals ik het hinderlijk vind wanneer in de trein mensen hun relatie- of psychische problemen ruimhartig delen met de andere passagiers in de wagon, zo heb ik er een hekel aan dat mensen mijn verjaardagsfoto's kunnen bekijken, of de facturen die ik uitschrijf. Ieder zijn eigen leven.
Omdat ik dagelijks met mijn MacBook onderweg ben is een goede bescherming geen luxe. Voor Windows zijn USB-sticks met wachtwoord eenvoudig te krijgen, maar die programma's werken niet op een Mac. Ik ben in de weer geweest met beveiligde schijfkopieën, maar simpel en intuïtief vind ik dat niet. Er zijn allerlei andere programma's in het free- en sharewarecircuit, maar de meeste zijn niet bestand tegen meer dan een achterdochtige partner. FileVault inschakelen is natuurlijk ook een optie, maar dat werkt niet goed samen met Time Machine en ik ben verwend als Mac-gebruiker. Ik wil dat het vanzelf gaat.
Lang geleden leverde LaCie het formatteerprogramma SilverLining bij de harde schijven. Daarmee kon je een wachtwoord instellen in de firmware van een harde schijf. Een harde schijf, of naar believen alleen een partitie daarvan, verscheen pas op het bureaublad na het invoeren van een wachtwoord. Ongeacht met welke computer hij was verbonden. Helaas is de laatste versie uit 2003 en durf ik die niet op mijn schijven los te laten. Maar Schijfhulpprogramma zou dat ook moeten kunnen. Elke harde schijf, intern en extern, pas benaderbaar na het intoetsen van een wachtwoord. Trek hem uit de computer of behuizing en hij is onleesbaar.
Het verbaast me eigenlijk dat Apple hierin geen voortrekkersrol speelt en misschien zelfs een eleganter oplossing bedenkt dan ik. Zeker in het zakelijk leven zou zo'n standaard ingebouwde beveiliging goed vallen, om over de politie maar te zwijgen. Of Bekende Nederlanders.
Dat de meeste mensen de naam van hun kinderen of hun huisdier, hun adres of hun verjaardag als wachtwoord gebruiken is dan weer een ander probleem. Aan stupiditeit kan Apple niets doen.