Geen jailbreak meer voor iPhone
15 oktober 2009, 13:23
En iedereen
loopt te balen. Maar vergeet niet, zoals John Gruber
van DaringFireball.net
terecht
opmerkte: die jailbreak is mogelijk gemaakt
door een bug in de firmware. Alsof iedereen baalt
dat de achterdeur van Albert Heijn voortaan 's
avonds weer op slot gaat.
Toy Story 3D
13 oktober 2009, 20:48
Ik hoop dat ze het beter doen
dan Dreamworks bij Ice Age 3. Ik zag totaal geen
verschil met een willekeurige 2D-film, op het
verlies van scherpte en kleuren na. Ik heb er wel
vertrouwen in. De films van Dreamworks koop je een
half jaar na uitbreng al voor een handvol euro's,
de Pixar films blijven waardevast. Bekijk ook eens
dit hilarische
schemaatje over het verschil tussen
DreamWorks en Pixar.
Columns weer bijgewerkt
13 oktober 2009, 15:29 Filed in: Columns voor
MacFan
Alle
tijdschrift- en webcolumns tot en met vorige week
staan online.
Microsoft in de problemen
13 oktober 2009, 14:34
Ik heb al
meerdere colums in MacFan gewijd aan de komende
ondergang van Microsoft. Het duurt nog wel even voor
ze echt kapseizen, en misschien gaat er nog een
wonder plaatsvinden, maar het is nu al jaren bergaf,
daar in Redmond. Apple, Google en Linux knagen steeds
harder en venijniger aan de poten van de softwarereus
en als zij het niet doen doet Microsoft het zelf wel
met foute marketing en de instelling dat hunnie niks
fout doen.
Ik ben Applefan van het eerste uur, maar ik ben geen kritiekloze apostel. Er zijn meer dan genoeg zaken die me ergeren, vooral op hardwaregebied, maar per saldo steekt Apple overal mijlen bovenuit in gebruiksvriendelijkheid en logica. En dat beloont zich met een stijgend marktaandeel.
Toch kan Apple ook een lesje leren uit de laatste levensgrote blunder van Microsoft, het verliezen van de persoonlijke gegevens van de gebruikers van de Sidekick, een soort van iPhone. De oorzaak: geen backup maken voor het uitvoeren van een upgrade van de servers. Dit is een fout die we allemaal wel eens hebben gemaakt, thuis, of op de zaak, maar dat een bedrijf ter grootte van Microsoft zoiets presteert is een schande.
Het andere probleem dat Microsoft nu heeft hadden ze kunnen voorzien. Apple is ook ooit in de weer geweest met een project dat 'Pink' heette en dat was ook weggegooid geld. De verhalen die nu naar buiten komen over dit project project doen maar aan één ding denken: paniekvoetbal.
Iedere keer als ik Ballmer met zijn verbeten kop neerbuigend zie doen over de iPhone moet ik voortaan denken aan de chaos achter de schermen bij Microsoft.
Ik ben Applefan van het eerste uur, maar ik ben geen kritiekloze apostel. Er zijn meer dan genoeg zaken die me ergeren, vooral op hardwaregebied, maar per saldo steekt Apple overal mijlen bovenuit in gebruiksvriendelijkheid en logica. En dat beloont zich met een stijgend marktaandeel.
Toch kan Apple ook een lesje leren uit de laatste levensgrote blunder van Microsoft, het verliezen van de persoonlijke gegevens van de gebruikers van de Sidekick, een soort van iPhone. De oorzaak: geen backup maken voor het uitvoeren van een upgrade van de servers. Dit is een fout die we allemaal wel eens hebben gemaakt, thuis, of op de zaak, maar dat een bedrijf ter grootte van Microsoft zoiets presteert is een schande.
Het andere probleem dat Microsoft nu heeft hadden ze kunnen voorzien. Apple is ook ooit in de weer geweest met een project dat 'Pink' heette en dat was ook weggegooid geld. De verhalen die nu naar buiten komen over dit project project doen maar aan één ding denken: paniekvoetbal.
Iedere keer als ik Ballmer met zijn verbeten kop neerbuigend zie doen over de iPhone moet ik voortaan denken aan de chaos achter de schermen bij Microsoft.
Het iPhone universum
08 oktober 2009, 12:00 Filed in: Columns voor
MacFan
Ja. Ik heb
een iPhone. Ik ben er nog een beetje beduusd van.
Vanwege de levertijden dacht ik slim te zijn en een
maand voor het verlopen van mijn telefoonabonnement
er alvast een te bestellen. De andere dag was hij al
binnen. Daar gingen mijn vier weken mentale
voorbereiding. De eerste vier dagen heb ik hem alleen
binnenshuis als veredelde wekker en YouTube-viewer
kunnen gebruiken, door een misverstand bij het
tekenen van het contract, maar dat was al leuk
genoeg. Toen de melding 'geen service' eindelijk
verdween kon ik aan de slag. Wat ligt dat lekker in
de hand, als een gladgeslepen kiezel op het strand.
Wat straalt dat een en al degelijkheid uit.
Vorige week schreef ik al dat overstappen naar een iPhone gelijk stond aan het toetreden tot een andere dimensie. Ik had geen flauw benul waarover ik sprak. In werkelijkheid ben ik een nieuw universum binnen getreden. En iTunes is de poort.
Ik heb een muziekbibliotheek van 106 GB groot en ik heb ooit een account aangemaakt om platenhoezen te kunnen downloaden, maar ik heb nog nooit iets in de iTunes Store gekocht. Ook bezit ik geen iPod, dus de veelzijdigheid van het programma is een openbaring voor me. Het is een besturingssysteem op zich! Veel lezers zullen meewarig hun hoofd schudden over mijn verbijstering. Of ze herkennen misschien de gretigheid waarmee ik de eerste keer meteen tekeer ben gegaan in de App Store. De ene download na andere. Met een uiteindelijke rekening van 2 euro 39. Ha!
Ik ben natuurlijk op wat Apple-eigenaardigheden gestuit. De veelzijdigheid van iTunes beperkt zich tot het Apple-universum: mijn zelfgemaakte ringtones deden het bijvoorbeeld niet. De iPhone herkent geen ringtones met .mp3-, .wav- of .amr-extensie, zoals mijn SonyEricsson K810i en iTunes kan maar een paar audioformaten converteren. Het freewareprogramma Switch loste dat voor me op, waarna ik nog handmatig moest prullen om er .m4r-bestanden van te maken en die door iTunes te laten herkennen.
Er zullen er vast meer eigenaardigheden komen. En frustraties en momenten waarin ik vol onbegrip naar het apparaat staar, maar in de afgelopen week heb ik al meer plezier en nut van mijn iPhone gehad dan van twee jaar K810i, zonder er mee gebeld te hebben. En ik ben blij dat ik geen Windows Mobile op mijn telefoon heb.
Ik heb thuis ook maar niet verteld dat ik MobileMe heb genomen à 79 euro per jaar. En dat deze iPhone niet gratis bij het abonnement was. En dat ik bij DealExtreme een pakket accessoires heb besteld, want dat snoertje en die oplader raak ik meteen kwijt, en dit is handig… en kijk eens, daar kan ik ook niet zonder... En dat ik overweeg een verzekering af te sluiten omdat ik voortdurend alles uit mijn handen laat vallen. Dat zou alleen maar het enthousiasme van mijn vrouw bederven, dat ze via internet mijn agenda kan beheren.
Vorige week schreef ik al dat overstappen naar een iPhone gelijk stond aan het toetreden tot een andere dimensie. Ik had geen flauw benul waarover ik sprak. In werkelijkheid ben ik een nieuw universum binnen getreden. En iTunes is de poort.
Ik heb een muziekbibliotheek van 106 GB groot en ik heb ooit een account aangemaakt om platenhoezen te kunnen downloaden, maar ik heb nog nooit iets in de iTunes Store gekocht. Ook bezit ik geen iPod, dus de veelzijdigheid van het programma is een openbaring voor me. Het is een besturingssysteem op zich! Veel lezers zullen meewarig hun hoofd schudden over mijn verbijstering. Of ze herkennen misschien de gretigheid waarmee ik de eerste keer meteen tekeer ben gegaan in de App Store. De ene download na andere. Met een uiteindelijke rekening van 2 euro 39. Ha!
Ik ben natuurlijk op wat Apple-eigenaardigheden gestuit. De veelzijdigheid van iTunes beperkt zich tot het Apple-universum: mijn zelfgemaakte ringtones deden het bijvoorbeeld niet. De iPhone herkent geen ringtones met .mp3-, .wav- of .amr-extensie, zoals mijn SonyEricsson K810i en iTunes kan maar een paar audioformaten converteren. Het freewareprogramma Switch loste dat voor me op, waarna ik nog handmatig moest prullen om er .m4r-bestanden van te maken en die door iTunes te laten herkennen.
Er zullen er vast meer eigenaardigheden komen. En frustraties en momenten waarin ik vol onbegrip naar het apparaat staar, maar in de afgelopen week heb ik al meer plezier en nut van mijn iPhone gehad dan van twee jaar K810i, zonder er mee gebeld te hebben. En ik ben blij dat ik geen Windows Mobile op mijn telefoon heb.
Ik heb thuis ook maar niet verteld dat ik MobileMe heb genomen à 79 euro per jaar. En dat deze iPhone niet gratis bij het abonnement was. En dat ik bij DealExtreme een pakket accessoires heb besteld, want dat snoertje en die oplader raak ik meteen kwijt, en dit is handig… en kijk eens, daar kan ik ook niet zonder... En dat ik overweeg een verzekering af te sluiten omdat ik voortdurend alles uit mijn handen laat vallen. Dat zou alleen maar het enthousiasme van mijn vrouw bederven, dat ze via internet mijn agenda kan beheren.
Ja, ik heb een iPhone
06 oktober 2009, 00:34
Summary only available
when permalinks are enabled.Lees
meer...
Online is sneller dan Online
01 oktober 2009, 21:35
Summary only available
when permalinks are enabled.Lees
meer...
Veilig op reis
01 oktober 2009, 12:00 Filed in: Columns voor
MacFan
De
geruchtenmachines over snellere en goedkopere iMac's
en MacBooks draaien weer gesmeerd.
Altijd leuk, maar ik merk dat mijn interesse van
nieuwe hardware naar nieuwe software verschuift.
Met name de software die de veiligheid verhoogt.
Hierna hou ik over Sri Lanka op, maar ik ben goed voorbereid op reis gegaan. Om te beginnen heb ik mijn vaccinaties tegen dyfterie, tetanus, polio en buiktyfus gehaald. Daarna vulde ik mijn reisapotheek (pleisters, paracetamol, jodium, loperamide, norit) aan met muggenspray met 40% DEET en een tekentang. Mijn paspoort bewaarde ik in een heupbuidel. Voor de foto's die ik ging maken kocht ik een snelle 16GB SD-kaart. Van die kaart maakte ik dagelijks een kopie op mijn MacBook. Time Machine maakt daarvan een backup op een 250GB draagbare harddisk en zelf brandde ik twee keer een dvd die ik naar mezelf in Nederland opstuurde. De externe harddisk zat altijd in een koffer en mijn MacBook in een trolley. Mijn camera om mijn nek. Zelfs als ik op weg naar het vliegveld beroofd zou worden, dan nog had ik al mijn foto's. De verzekering zou voor de rest zorgen.
Niet dat ik op een beroving zat te wachten. Voor alle zekerheid had ik mijn MacBook zoveel mogelijk opgeschoond en te persoonlijk dingen eraf gehaald. Echt helpen doet dat natuurlijk niet. Met een Mac ben je behoorlijk in het voordeel. Zeker in Sri Lanka is die een witte raaf. Toen ik niet op het draadloze netwerk van mijn hotel kwam zocht de internetdeskundige achter de balie vergeefs naar de Start-knop het bureaublad van mijn MacBook. 'What version of Vista is this?' vroeg hij wanhopig. Maar onbekendheid is schijnveiligheid, zo onveilig als het wachtwoord waarmee je inlogt. Als de harde schijf eenmaal uit de computer is (bij een MacBook supersimpel) liggen alle gegegevens open en bloot. Hetzelfde geldt natuurlijk voor een externe harde schijf met een Time Machine backup. Op elke OS X installatie-dvd staat een programma waarmee je het inlogwachtwoord kan resetten. Met een bootable USB-stick van 8GB heb je al een breekijzer van miniformaat.
Ik ben – denken ze – niet paranoïde en er staat geen kinderporno op mijn computers, maar net zoals ik het hinderlijk vind wanneer in de trein mensen hun relatie- of psychische problemen ruimhartig delen met de andere passagiers in de wagon, zo heb ik er een hekel aan dat mensen mijn verjaardagsfoto's kunnen bekijken, of de facturen die ik uitschrijf. Ieder zijn eigen leven.
Omdat ik dagelijks met mijn MacBook onderweg ben is een goede bescherming geen luxe. Voor Windows zijn USB-sticks met wachtwoord eenvoudig te krijgen, maar die programma's werken niet op een Mac. Ik ben in de weer geweest met beveiligde schijfkopieën, maar simpel en intuïtief vind ik dat niet. Er zijn allerlei andere programma's in het free- en sharewarecircuit, maar de meeste zijn niet bestand tegen meer dan een achterdochtige partner. FileVault inschakelen is natuurlijk ook een optie, maar dat werkt niet goed samen met Time Machine en ik ben verwend als Mac-gebruiker. Ik wil dat het vanzelf gaat.
Lang geleden leverde LaCie het formatteerprogramma SilverLining bij de harde schijven. Daarmee kon je een wachtwoord instellen in de firmware van een harde schijf. Een harde schijf, of naar believen alleen een partitie daarvan, verscheen pas op het bureaublad na het invoeren van een wachtwoord. Ongeacht met welke computer hij was verbonden. Helaas is de laatste versie uit 2003 en durf ik die niet op mijn schijven los te laten. Maar Schijfhulpprogramma zou dat ook moeten kunnen. Elke harde schijf, intern en extern, pas benaderbaar na het intoetsen van een wachtwoord. Trek hem uit de computer of behuizing en hij is onleesbaar.
Het verbaast me eigenlijk dat Apple hierin geen voortrekkersrol speelt en misschien zelfs een eleganter oplossing bedenkt dan ik. Zeker in het zakelijk leven zou zo'n standaard ingebouwde beveiliging goed vallen, om over de politie maar te zwijgen. Of Bekende Nederlanders.
Dat de meeste mensen de naam van hun kinderen of hun huisdier, hun adres of hun verjaardag als wachtwoord gebruiken is dan weer een ander probleem. Aan stupiditeit kan Apple niets doen.
Hierna hou ik over Sri Lanka op, maar ik ben goed voorbereid op reis gegaan. Om te beginnen heb ik mijn vaccinaties tegen dyfterie, tetanus, polio en buiktyfus gehaald. Daarna vulde ik mijn reisapotheek (pleisters, paracetamol, jodium, loperamide, norit) aan met muggenspray met 40% DEET en een tekentang. Mijn paspoort bewaarde ik in een heupbuidel. Voor de foto's die ik ging maken kocht ik een snelle 16GB SD-kaart. Van die kaart maakte ik dagelijks een kopie op mijn MacBook. Time Machine maakt daarvan een backup op een 250GB draagbare harddisk en zelf brandde ik twee keer een dvd die ik naar mezelf in Nederland opstuurde. De externe harddisk zat altijd in een koffer en mijn MacBook in een trolley. Mijn camera om mijn nek. Zelfs als ik op weg naar het vliegveld beroofd zou worden, dan nog had ik al mijn foto's. De verzekering zou voor de rest zorgen.
Niet dat ik op een beroving zat te wachten. Voor alle zekerheid had ik mijn MacBook zoveel mogelijk opgeschoond en te persoonlijk dingen eraf gehaald. Echt helpen doet dat natuurlijk niet. Met een Mac ben je behoorlijk in het voordeel. Zeker in Sri Lanka is die een witte raaf. Toen ik niet op het draadloze netwerk van mijn hotel kwam zocht de internetdeskundige achter de balie vergeefs naar de Start-knop het bureaublad van mijn MacBook. 'What version of Vista is this?' vroeg hij wanhopig. Maar onbekendheid is schijnveiligheid, zo onveilig als het wachtwoord waarmee je inlogt. Als de harde schijf eenmaal uit de computer is (bij een MacBook supersimpel) liggen alle gegegevens open en bloot. Hetzelfde geldt natuurlijk voor een externe harde schijf met een Time Machine backup. Op elke OS X installatie-dvd staat een programma waarmee je het inlogwachtwoord kan resetten. Met een bootable USB-stick van 8GB heb je al een breekijzer van miniformaat.
Ik ben – denken ze – niet paranoïde en er staat geen kinderporno op mijn computers, maar net zoals ik het hinderlijk vind wanneer in de trein mensen hun relatie- of psychische problemen ruimhartig delen met de andere passagiers in de wagon, zo heb ik er een hekel aan dat mensen mijn verjaardagsfoto's kunnen bekijken, of de facturen die ik uitschrijf. Ieder zijn eigen leven.
Omdat ik dagelijks met mijn MacBook onderweg ben is een goede bescherming geen luxe. Voor Windows zijn USB-sticks met wachtwoord eenvoudig te krijgen, maar die programma's werken niet op een Mac. Ik ben in de weer geweest met beveiligde schijfkopieën, maar simpel en intuïtief vind ik dat niet. Er zijn allerlei andere programma's in het free- en sharewarecircuit, maar de meeste zijn niet bestand tegen meer dan een achterdochtige partner. FileVault inschakelen is natuurlijk ook een optie, maar dat werkt niet goed samen met Time Machine en ik ben verwend als Mac-gebruiker. Ik wil dat het vanzelf gaat.
Lang geleden leverde LaCie het formatteerprogramma SilverLining bij de harde schijven. Daarmee kon je een wachtwoord instellen in de firmware van een harde schijf. Een harde schijf, of naar believen alleen een partitie daarvan, verscheen pas op het bureaublad na het invoeren van een wachtwoord. Ongeacht met welke computer hij was verbonden. Helaas is de laatste versie uit 2003 en durf ik die niet op mijn schijven los te laten. Maar Schijfhulpprogramma zou dat ook moeten kunnen. Elke harde schijf, intern en extern, pas benaderbaar na het intoetsen van een wachtwoord. Trek hem uit de computer of behuizing en hij is onleesbaar.
Het verbaast me eigenlijk dat Apple hierin geen voortrekkersrol speelt en misschien zelfs een eleganter oplossing bedenkt dan ik. Zeker in het zakelijk leven zou zo'n standaard ingebouwde beveiliging goed vallen, om over de politie maar te zwijgen. Of Bekende Nederlanders.
Dat de meeste mensen de naam van hun kinderen of hun huisdier, hun adres of hun verjaardag als wachtwoord gebruiken is dan weer een ander probleem. Aan stupiditeit kan Apple niets doen.