Ergens halverwege de
vierde klas van het vwo op de KSE in Etten-Leur kregen
wij een gezamenlijke les in de aula van de school met
een mavoklas. Mijn leraar Nederlands, die ook onze
klassenleraar was, loste zo een lesuitval op, meen ik.
Voor we vertrokken wees hij ons erop dat de
mavo-leerlingen dingen soms minder snel snapten dan
wij en dat we daarom geduld moesten betrachten. Ik
vond dat nogal een boude bewering en maakte daarop een
grap die totaal verkeerd viel, waarna de leraar mij
scherp terechtwees.
Er zijn weinig momenten in
mijn leven geweest dat ik me zo ellendig voelde. Ik
had geprobeerd de beladenheid van het niveauverschil
te verzachten met een grap, maar in plaats daarvan
dacht hij dat ik superieur stond te doen en werd hij
boos op me. Terwijl hij de reden was dat ik later
Nederlands ging studeren om leraar Nederlands te
kunnen worden zoadat ik op dezelfde manier op handen
gedragen zou worden door mijn leerlingen omdat ik hen
net zo moeiteloos de schoonheid van de Nederlandse
taal en literatuur leerde kennen. Ik adoreerde hem en
hij walste over mij heen en het duurde weken voor ik
me weer op mijn gemak voelde in zijn gezelschap, ook
al had hij dezelfde avond in het café al gezegd
dat hij niet meer boos op me was. Maar hij was het wel
geweest. Ik had nooit verwacht dat zoiets kon
gebeuren.
Zoals ik me toen gevoeld heb,
zo moet zo ongeveer de hele Mac-gemeenschap zich nu
voelen nu Steve Jobs heeft aangekondigd dat Apple de
PowerPC van IBM vaarwel zegt en overgaat op
Intel-producten. Met zijn allen riepen we dat
Intel-processoren de mavoklanten van de computerwereld
waren die het niet konden winnen van de intellectuele
PowerPC-processoren.
Klassenleraar Jobs wees ons
terecht en maakte duidelijk dat er op de mavo
blijkbaar harder gewerkt wordt dan op het
vwo.
En daar staan we dan met onze
mond vol tanden, een beetje schaapachtig te draaien en
te lummelen, terwijl de rest van de school vol
leedvermaak kijkt hoe we ons uit deze ongemakkelijke
situatie proberen te redden.
Ik dacht dat ik na mijn vorige
column Jobs wel een beetje door had.
Af en toe blader ik via een
zoekopdracht door de site van Apple en lees alle
prachtige verhalen over de G4 en de G5 en denk aan de
lange zomeravonden waarop ik kletspraat over lagere
kloksnelheden kon pareren met het argument dat een
andere processorarchitectuur een vergelijking deed
mank lopen. Met Google Images kijk ik naar de
satirische plaatjes over de 'Intel Inside processor'.
Dat is allemaal voorbij. Vaarwel AltiVec. Hopelijk tot
binnenkort, 64-bits adressering. We zullen de RISCy
Business missen.
Zijn we dan al die tijd voor
de gek gehouden? Hoe zat dat met die benchmarks
waaruit bleek dat de G5 zes triljard keer sneller was
dan de Pentium 4? Was dat dan alleen maar
marketingkul, appels met peren vergelijken?
De complottheorieën gaan
al weer sneller het internet rond dan Apple iPods kan
bouwen. Het kan zijn dat Apple gebluft heeft bij IBM
terwijl dat een full house had. Het kan zijn dat OS X
van begin af aan bedoeld was om op Intelprocessoren te
draaien. Het kan zijn dat IBM inderdaad niet in staat
was aan zijn eigen voorspellingen te voldoen. Het kan
zijn dat IBM Apple als een te kleine speler ziet,
terwijl Intel een bondgenoot tegen het arrogante
Microsoft zocht.
En het kan ook zijn dat Steve
Jobs iets weet of iets ziet dat wij niet
zien.
Wie had ooit gedacht dat de
iPod en de iTunes Music Store zo'n onverbiddelijk,
doorslaand succes zouden worden? Wie is de hoonlach
vergeten toen de iMac in 1998 verscheen? Hij werd een
bestseller.
Het is een pedagogische truc
om het tegenovergestelde te zeggen van wat je denkt om
leerlingen uit hun tent te lokken en discussie en
introspectie op te roepen. Daarom denk ik de laatste
tijd nog wel eens aan uitspraken van Jobs die
schijnbaar de plank mis sloegen (zoals die beroemde
van Gates die in 1994 het internet een overschat
medium vond en overigens niet compatibel met de
producten van Microsoft). Zo zag Jobs niets in
kleurenmonitoren en heeft Apple nu de monitoren met de
accuraatstse kleurweergave. De Newton werd bij zijn
terugkeer de nek omgedraaid, waarna de
Newton-medewerkers bij US Robotics van de PalmPilot
een onverbiddelijk succes maakten. In een draagbare
videospeler zag hij helemaal niets, terwijl de meest
recente iPods nu videoclips kunnen
afspelen.
Dat geeft ruimte voor zijn
meest stellige, meerdere malen herhaalde uitspraak dat
televisie en internet nooit samen zullen gaan.
Terwijl, als er een ding is wat ik graag zou willen
tijdens het kijken naar een film op tv, is het
aanklikken van een acteur op het scherm en daarna alle
films te zien waarin die gespeeld had. Internet op je
tv als teletekst. Ik denk dat dit gaat gebeuren en dat
Apple misschien niet voorop loopt met een Media Center
Edition-achtig ding (want die zijn er al en een
plezier om naast je tv te hebben zijn ze niet), maar
wel het idee van de MediaMac perfect weet uit te
voeren. Met behulp van Intel.
Een klassenleraar kunnen we
Jobs niet noemen, denk ik, daarvoor is hij te
egocentrisch en in zijn starre planning te
onberekenbaar. Een schoolhoofd is hij. Populair hoeft
een schoolhoofd niet te zijn, zolang aan het eind van
het jaar iedereen maar over en geslaagd is. Verder
vertrouwen we maar blindelings op zijn
plannen.
Wie weet evolueert de iPod
straks tot een gsm met gps-ontvanger en touchscreen
die als digitaal
notitieboekje/mp3speler/navigatiesysteem valt te
gebruiken. Zolang er het woord 'Newton' niet op staat
kan dat zonder gezichtsverlies.
