De wittebroodsweken zijn
voorbij. Ze hebben uitzonderlijk lang geduurd, bijna
acht jaar van honing en mede, van suikeramandelen en
lieverkoekjes, dus we mogen eigenlijk helemaal niet
klagen. De eerste tekenen van de bittere, rauwe
onontkoombare werkelijkheid konden we nog een jaar
lang wegwimpelen, maar nu is het tijd om de waarheid
onder ogen te zien: Apple is net zo'n naar
winstmaximalisatie, omzetvergroting, marktbeheersing
en publieksmisleidende strevende multinational als,
als, als... elke andere multinational. Met dank aan
Steve Jobs.
Jarenlang hebben wij
Mac-gebruikers Bill Gates uit Redhotmond als de Satan
gezien met Steve Ballmer als angstaanjagende krijsende
Droes en Drommel. Bedacht iemand een geniaal stukje
software dan kon hij zijn ziel en zaligheid inruilen
voor een aandelen-en optiepakket, of anders binnen een
paar maanden weggevaagd worden door een
Beëlzebubsoft-versie van het programma.
Wurgcontracten, diefstal van intellectueel eigendom,
intimidatie, misleiding en een bataljon goedbetaalde
advocaten maakten het bedrijf onoverwinnelijk,
onoverkomelijk en onvermijdbaar.
Een keuze voor een Mac was zo
niet alleen een keuze voor een andere computer, het
was een keuze tegen de monopolist. Het was een signaal
dat je koos voor een bedrijf dat dingen anders deed,
dat de mens voorop liet staan, dat niet met de grauwe
massa meeliep. Een keuze voor vrijheid, smaak,
intelligentie, sushi, een keuze voor ehm...
keuze.
Dat is voorbij. Apple blijkt
een gewoon bedrijf te zijn. Een bedrijf dat omzet wil
draaien en dat winst wil maken. Natuurlijk is Apple
een voortrekker. De multimediacomputer, de menu- en
muisbesturing, de grafische interface, desktop
publishing, USB, FireWire, de thuiscomputer, draadloos
internet, online muziekverkoop, MP3-spelers: het zijn
allemaal dingen die al bestonden, maar die door Apple
bruikbaar zijn gemaakt voor de grote massa. Maar niet
om ons te helpen met een betere wereld. Niet om een
vegetarisch walhalla te maken waarin je ook zonder net
servicepack naar buiten durft.
Maar om keiharde stinkende
dollars te verdienen. Ook al is het er maar
één.
En dat gaat door roeien en
ruiten, met Jobs' voorhamer voorop. Hij heerst over
Apple als God over de hemel en iedereen die stiekum
van de Boom der Wijsheid eet zal de toorn des heren op
zich voelen neerdalen. Of het nu de negentienjarige
webmaster van ThinkSecret is die een plaatje van de
Heilige Graal toont, of de marketingmanager van Ati.
Onze Steveheid, die wij eer betoonden door de garage
te bezoeken waar de Apple I in productie werd genomen,
die weken kan discussiëren over de eigenschappen
waaraan een wasmachine moet voldoen, die als een van
de weinige industriëlen begrijpt dat vorm
voortkomt uit functie, blijkt een kleinzielig mannetje
dat alle boeken van een uitgeverij van de site van
Apple laat halen omdat die een biografie van hem
uitgeeft die hem niet bevalt.
Een controlfreak.
Probeer maar eens een nieuw
toetsenbord voor je PowerBook te kopen. Je bent
verplicht het oude in te leveren.
Probeer maar eens Appledealer
te worden. Zelfs je scheten moet je op voorgeschreven
wijze laten.
Terwijl op elke slak van Bill
Gates zout wordt gelegd kan Jobs bij Apple ongehinderd
zijn gang gaan. OS X raakt steeds meer verweven met
Safari. Beloftes worden niet nagekomen (ik noem een
.Mac). Konfabulator wordt met Dashboard schaamteloos
gekopieerd. De ontwikkelaars van Konqueror worden
regelrecht genaaid.
Als Microsoft het flikte zou
er in de Europese Commissies weken niet meer over de
lengte en de kromming van de komkommers worden
gesproken.
En ik vind het geweldig. Ik
geniet van elke koersexplosie van het Apple-aandeel.
Ik geniet van de monopolie op het gebied van
mp3-spelers en online muziekverkoop. Ik geniet van het
bijna dagelijkse nieuws over Apple op tweakers.net en
in de Volkskrant. Ik geniet van de Apple Centres die
in heel Nederland als heksenkringen uit de grond
schieten. Ik geniet van de pubers die in de rij bij de
Lidl besluiten liever een iPod te kopen dan het ding
dat ze daar eenderde goedkoper verkopen.
Want zo werkt het. Apple
bestaat niet alleen omdat er iemand met visie aan het
hoofd staat, maar ook omdat die persoon schijt aan
alles en iedereen heeft en weet dat aan het einde van
de maand de rekeningen toch betaald moeten
worden.
Zachte heelmeesters maken
stinkende wonden. En Newtons.
PS
Eigenlijk zou
wat iemand in zijn privéleven doet zijn eigen
zaak moeten zijn, maar met de voorgenomen sloop van
het unieke Jackling House uit 1928, een
schoolvoorbeeld van Californische historiserende
Spaanse bouwstijl, gaat Steve Jobs toch een stapje te
ver.
