Toen de
Tachtigjarige Oorlog (1568-1648) tot grote vreugde van
de partijen Spanje en Nederland afgelopen was (ook al
was die door het Twaalfjarig Bestand maar 68 jaar
lang), duurde het even voor het Spaanse leger volledig
was teruggekeerd. Een bezettingsmacht trok daarnaast
gelukszoekers, fortuinjagers, huurlingen,
bezembinders, scharenslijpers, beurzensnijders en
hoeren aan. Een deel daarvan bleef in Nederland,
profiterend van de wetteloosheid die een naoorlogse
periode kenmerkt. Een deel vertrok, maar niet zonder
een aantal vrouwen zwanger achter te laten.
Die Zuid-Europese
genen zaten driehonderd jaar later nog steeds in mijn
vaders en moeders bloed, waardoor mijn zussen en ik in
Frankrijk, Spanje en Portugal nog steeds in het
straatbeeld opgaan. Ik droom zelfs elke dag van
Portugal en spel de weersvoorspelling voor Lissabon in
de krant. Mijn jongste zus heeft de stap al genomen en
is met haar gezin in Casteldefels bij Barcelona gaan
wonen. De laatste stap naar Portugal hoop ook ik snel
te nemen, al zal dat misschien consequenties voor me
hebben. Heel erg zware consequenties. Spanje en
Portugal zijn namelijk geen Mac-vriendelijke
landen.
Nu laat ik me niet
snel uit het veld slaan. In MacFan 23 heb ik mijn
Portugese avonturen rondom een gecrashte harddisk en
haperende internetverbindingen al eens beschreven. Met
behulp van een RAM-disk wist ik in porties van 4 MB
een systeemmap op een externe Zip-drive te maken,
zodat ik na een downgrade van een week (schrijven met
pen en papier, brrr) weer stug door kon werken. Ik heb
inmiddels alle schroevendraaiers en tangetjes om
Power- en iBooks open te maken en ik durf dat ook te
doen. Ik heb een cd-brander uit een iBook in mijn
Pismo gezet en ik weet alle truukjes met
Extensiebeheer en Voorkeursbestanden om onwillige Macs
weer aan de praat krijgen. Mits ze OS 9 draaien,
dus.
In MacFan 46 schreef
ik dat ik overwoog bepaalde Mac-gebruikers aan te
raden een pc te kopen, omdat ze te dom waren te
snappen hoe een computer werkt. Dan heb je meer aan
een pc, als je dom bent, want de kans een behulpzame
pc gebruiker tegen te komen is nu eenmaal tien keer zo
groot (al bestaat mijn vrienden- en kennissenkring
voor zeker de helft uit Mac-gebruikers).
Begin dit jaar heb
ik inderdaad zo'n beslissing genomen en sinds juli van
dit jaar werkt mijn zus in Spanje op een
pc.
Nu is mijn zus niet
te dom om met een computer te werken, maar woont en
werkt ze in een Mac-onvriendelijk land. In haar wijde
omgeving kent ze geen Mac-gebruikers. Zelfs de
website-ontwikkelaars waar haar man mee werkt werken
allemaal op pc's. Niemand daar weet hoe een Mac in
elkaar zit. Niemand weet hoe Extensiebeheer werkt,
laat staan OS X. Behalve ik. En via de telefoon kan ik
weinig uitleggen.
Mijn zus heeft ook
buitengemeen veel pech met haar Macs. Haar eerste was
een PowerMac 7200/90 met het beruchte AppleVision
1710-scherm, waarvan ze er drie versleet (eentje
ontplofte). Leverancier MacZone bleek een
ongeïnteresseerde hork toen het geld eenmaal
binnen was en had maling aan de ontbrekende
RAM-modules en verouderde software.
De eMac die ze
daarna in Spanje aanschafte startte na een paar weken
moeizaam op. Dat bleek een bekend moederbordprobleem
te zijn. Daarbij ging haar leverancier in Casteldefels
failliet, zodat ze haar Mac voortaan bij elk probleem
3 weken zou moeten missen. Het ding via ADSL
aansluiten op het internet was volgens Wanadoo Spanje
onmogelijk en de 11 Mb AirPortkaarten waren uit de
handel gehaald.
Twee keer een Mac
met een bekend probleem, twee keer een leverancier die
niet te vertrouwen is en niemand met Mac-kennis in de
buurt. Ik denk dat je dan gek bent als je je vast
blijft klampen aan Apple en ik geef haar groot gelijk
dat ze een lange neus naar Cupertino trekt. Vooral als
je met OS X toch helemaal opnieuw moet gaan leren
omgaan met je computer.
Als ik binnen nu en
vijf jaar naar Portugal ben verhuisd zal het er echter
anders aan toegaan. Gewapend met mijn
gereedschapssetje en een stapel dvd's en USB
memorysticks zal ik niet rusten voor ik het hele dorp
waar ik dan woon heb omgeturnd tot Mac-gebruikers.
Geen suffe internetprovider, geen malafide
leverancier, geen argwanende buurman zal me van de Mac
vandaan krijgen. Al moet ik met een groep
tachtigjarige keuterboertjes in roestige UMM
terreinwagens (anjers in de uitlaatpijp) optrekken
naar Lissabon om mijn gelijk te halen, met in mijn
binnenzak twaalf jaar aan bestanden op een schijfje;
al moet ik zelf tachtig jaar worden, de zegeningen van
de Mac zal ik over het hele Iberische schiereiland
uitdragen.
Met een beetje geluk
werkt mijn zus vóór haar pensionering
dan wederom op een Mac.
