OS X
Harry
Regelmatige lezers van
deze pagina weten dat ik niet veel op heb met de moderne
smaak. Ik vind jarendertig-villa's prachtig. Ik heb mijn
huis met veel Pastoemeubelen uit de jaren
negentienvijftig ingericht. Mijn bril is een Portugees
model uit dezelfde tijd dat opnieuw in productie is
genomen. Ik maal koffiebonen in een Electrolux
koffiemolen. In een stalling staat een Daf 44 uit 1974 te
wachten tot het zomer is. Ik kóóp nog
steeds cd's die ik opneem voor de radiocassetterecorder
in de auto. En op mijn PowerBook draait OS
9.2.2.
Ach, OS 9. Met je
Extensiebeheer. Met je Geheugen-regelpaneel en je 'Shared
Libs'. Wat ben ik toch op je gesteld.
Ik ben gek op de
vormgeving van de jaren negentienzestig, maar ik zou er
natuurlijk niet meer in willen leven. We hadden thuis
toen een kolenkachel, een zwartwit-televisie met vier
zenders en alleen zoute- of paprikachips. Er reed een
miljoen auto's en de krant kostte op zaterdag een
dubbeltje. Honderdduizenden mensen bezweken aan de Hong
Kong-griep. Op je vijfendertigste had je een kunstgebit.
Om een tijdschrift te maken had je een zetter en een
lithograaf nodig. En een typiste die de handgeschreven
teksten intikte. Een computer was zo groot als een
huiskamer.
...
Zo nostalgisch ben
ik ook weer niet dat ik niet wil genieten van de
zegeningen van een thuiscomputer, een volautomatische
wasmachine, pinnen of een magnetron.
Alles is relatief en zo
gezien verkeer ik nog steeds in die tijd, met mijn OS
9.2.2. Antiek. Verouderd. Passé. Er worden bijna
geen programma's meer voor geschreven. Apple zelf heeft
er publieke afscheid van genomen en gooit alles op OS X.
Wil je een beetje plezier hebben van je Mac als 'Digital
Hub' dan moet je mee. Maar ik wil niet. Ik wil het niet
op de harde schijf, dat moderne besturingssysteem dat
'bouncet' en knippert als een kerstboom op het dak van
MacDonald's.
De overschakeling van
OS 6.x naar OS 7.x die ik in 1993 maakte was nagenoeg
pijnloos. Lettertypes, geluiden en regelpanelen beheren
ging rigoureus anders, maar ook een stuk simpeler en
verder veranderde er nagenoeg niets. Tot en met 9.2.2. Ik
heb een 500 MHz PowerBook G3 uit 2000 die nog net zo
werkt als mijn 8 MHz Plus uit 1989. Twintig keer zo snel.
Maar precies hetzelfde. Ik gooi mijn documenten in mappen
die ik verplaats en hernoem naar believen. Hetzelfde doe
ik met de programma's.
...
Met een ironische
blik keek ik af en toe opzij naar Windowsgebruikers die
bij elke nieuwe versie van hun OS opnieuw moesten leren
denken. Per telefoon geef ik soms nog steeds instructies:
'Klik je harde schijf open en haal de geluidsvoorkeuren
uit je map 'voorkeuren' in de systeemmap.
Heerlijk. Je harde
schijf openen is als het bladeren door een krantenbak. Je
gooit eens wat oude papieren weg en leest verrast een
tijdschrift dat je over het hoofd had gezien.
...
Dat is
voorbij.
Ik moet in- en
uitloggen. Mijn permissies kunnen beschadigd raken. Ik
ben opeens een 'administrator'. Of een 'root'. Ik wil
geen 'sudo' typen voor ieder commando waar ik
administratieve rechten voor nodig hebt. Ik weet dat OS X
een 'modern besturingssysteem' is, maar waarom voelt het
dan als een stap terug dat er opeens extensies achter
mijn bestanden staan? Word ik soms niet voor vol
aangezien dat programma's de extensie .app hebben
gekregen, en AppleWorks documenten .cwk (en waarom is dat
geen .awk?). Ik beef voor namen als
'NSPostScriptPBoardType'. Waarom mag ik mijn bestanden
niet meer zetten waar ik wil en hoe moet ik in godsnaam
aan de telefoon '/var/log/system.log', of:
'/System/Library/CoreServices/SystemUIServer.app'?
spellen als een bekende een probleem heeft? Ik weet dat
ik er geen gebruik van hoef te maken, maar ergens onder
de kleurige huppelende icoontjes sluimert de
'command-line'. Ik ben doodsbang dat hij af en toe door
de transparante Quartz-laag heen schijnt en zijn
gruwelijke cryptische commando's laat zien. En wat doet
dat 'dock' daar? Waren we aan elkaar
voorgesteld?
Dus ik laat het zo
even. Ik weet dat ik geen keuze heb en over moet.
Voorlopig kan ik nog met OS 9.2.2. vooruit. Er zit geen
airco in mijn Daf en er is geen plaats voor
Varifocusglazen in mijn montuur, maar ik kan er alles mee
wat ik wil. Zo mis ik het zelf branden van DVD's nog niet
en is mijn PowerBook na een crash binnen negentig
seconden alweer aan de gang.
...
Al die OS X versies
die genoemd zijn naar jachtmachines die topsnelheden
halen en lenig met een vers gedode prooi een boom in
klimmen hoef ik even niet. Het zijn gevaarlijke beesten,
die roofkatten, voor je het weet hebben ze je met nekbeet
vast en ben je aan ze overgeleverd. Ik wil een OS X dat
snorrend bij je op schoot komt liggen, je trouw
achternaloopt als je richting koelkast loopt. Dat nooit
te vermoeid is om je kopjes te geven en alleen met heel
voorzichtig bijten je aandacht vraagt. En dat af en toe
een lekker sappig muisje voor je meebrengt. Zogauw OS X
zo'n herkenbaar braaf en gedwee besturingssysteem als
onze kat Harry, dan ben ik over.
...
Liefst voor de
100ste MacFan.
