Een
kunstenaar moet lijden
Mag ik u voorstellen:
Ingmar Heytze. Dichter, journalist en columnist voor het
Utrechts Nieuwsblad en Rails. Vrouwkje Tuinman.
Journaliste en columniste voor het Utrechts Nieuwsblad en
Rails, tevens organisatrice van elk literair festival van
Utrecht. Ruben van Gogh. Dichter en uitvinder van de
Literaire Afwerkplaats, samen apart met je favoriete
schrijver. Goof Bakker. Columnist in de Utrecht-bijlage
van de Volkskrant. Joost Zwagerman. Schrijver en
recentelijk presentator van Vpro's Zomergasten.
Gérard van Kalmthout. Toneelschrijver. Erik Snel.
Ook toneelschrijver. Marcel Möring. Schrijver van
veelvuldig en veel bekroonde boeken.
...
Zij zijn allemaal
gek. Zo gek als een deur. Los van de pedalen. De weg
kwijt. Kierewiet. Want ze werken op een Mac.
Ik was een keer in een
grijs pre-iMac verleden (1997) op zoek naar een goedkope
modem. Ik ging daarvoor naar de HCC-dagen. Ik had allang
ontdekt dat op pc beurzen spullen verkocht worden die ook
op een Mac passen, maar die veel goedkoper zijn. De
verkoper bij een van de stands vroeg of ik een grafisch
ontwerper was, omdat ik een Mac had. Nee, zei ik, ik ben
journalist. Dan heb je die toch helemaal niet nodig,
vroeg hij.
...
Pardon? Hoe kun je
nu een Mac niet nodig hebben?
Het misverstand dat een
Mac alleen voor grafici is achtervolgt Apple als Fidel
Castro Harry Mulisch. Ik kan er mee leven. Het is net zo
onuitroeibaar als het verhaal dat Apple opgekocht wordt
door Disney, Sony of Philips en trouwens volgend jaar
failliet gaat. Kletspraatjes van het andere kamp.
...
Hoewel.
Een paar weken geleden
woedde er een 'Switchers'-discussie in de nieuwsgroep
nl.comp.sys.mac, het altijd gezellige koffiekletshoekje
van het internet, waar nitwits,
onderbroekenlolhumoristen, nerds, IT-ers, power-users en
wijze mannen dagelijks samenkomen. Ik vertelde daar dat
ik half schrijvend Utrecht aan de Mac had gebracht.
...
En daar kwam hij
weer: schrijvers hebben een Mac toch helemaal niet nodig.
Deze keer was ik er even stil van. Want het kwam nu uit
het Mac-kamp: schrijvers, dichters en journalisten hoeven
geen Mac. Dat. Hebben. Zij. Niet. Nodig.
...
Ik voelde me opeens
als een man die een Bugatti heeft, maar toch geen lid van
de Bugatti-club mag worden. Als het jongetje dat de
juiste schoenen heeft, de juiste rugzak, de juiste jas,
de juiste broek, de juiste fiets en toch achter zijn rug
uitgelachen wordt.
...
De Mac alleen voor
grafici, dat is geen misverstand van pc-gebruikers, dat
is een algemene opvatting, van fotografen, webdesigners,
vormgevers, dtp-ers en ontwerpers. Zo schiet het
natuurlijk niet op, met dat switchen, als zelfs Mac
gebruikers vinden dat niet-grafici maar op een pc'tje
moeten gaan werken.
...
Iedereen krijgt het
publiek dat hij verdient en het lijkt erop dat Apple de
handdoek in de ring heeft gegooid. De Switch-campagne is
geruisloos verdwenen en het ene grafische programma na
het andere wordt uitgebracht. Het is duidelijk: Apple
mikt met de Mac op hobbyfilmers, cineasten,
geluidstechnici en amateurfotografen. De iApps en de
Final Cut-versies met afgeleiden spreken boekdelen.
...
De schrijvers en
journalisten worden overgeslagen, al gaan er geruchten
dat er een iDocument of iOffice, of wat voor idiote naam
er deze keer ook bedacht wordt, onderweg is.
Eerlijk gezegd is het
ook van de gekke dat je je computer als een elektrische
typemachine gebruikt, terwijl je er zoveel nuttiger
dingen mee kunt doen, zoals cd's branden met een illegale
en MPEG1-versie van Lord of the Rings. Of rode ogen
verwijderen van de familiefoto's. Of Unreal Tournament
spelen. Wie gebruikt er nu een BMW X5 als
boodschappenwagen &emdash; o, sorry, slecht
voorbeeld.
...
Maar daar gaat het
niet om. Of juist wel. Een X5 rijdt lekker dan een Panda,
heeft meer ruimte dan een Twingo en maakt meer indruk bij
de strijd om een parkeerplaats dan een Alto. Een oude
Apple-campagne zei: 'Alles gaat gemakkelijker op een
Mac.' En dat geldt ook voor het gebruik als elektrische
typmachine. Waarom zou alleen een fotograaf het plezier
mogen hebben van strak vormgegeven hardware en stabiele
software? Wat is dat voor arrogante houding dat ik me
moet overleveren aan een regime van licenties, updates en
patches? Wat voor sadisme is dat, dat ik veroordeeld
wordt tot de wereld van McAfee, Symantec en andere
virusbestrijders in een hopeloos gevecht?
Er zijn mensen die
denken dat scheppen van 'au' gaat en dat kunstenaars
moeten lijden en dat uit rampspoed altijd iets moois
voortkomt. Mogen wij letterknechten het dan alsjeblieft
een béétje gemakkelijker hebben op het
moment dat we al die ellende aan een computer
toevertrouwen?
