Doctor
Mac
'Heeft u nu een venster
open staan?'
...
'Ben je gek, het
vriest buiten!'
...
Een vrouw die denkt
dat haar cd-romspeler een bekerhouder is. Een man die
zestien 'ventilatiegaatjes' in de bodem van zijn laptop
boort omdat die te heet werd. Een vrouw die haar computer
uitzet met de aan/uitknop en voortdurend haar documenten
kwijtraakt. Het is een kleine opsomming van Computer
Stupidities (http://rinkworks.com/stupid/).
Wezenloze Windowsgebruikers, wie kent ze niet.
Een tijd geleden bleek
uit een onderzoek dat Mac-gebruikers over het algemeen
niet alleen vaker sushi eten, maar ook hoger opgeleid
zijn dan pc-gebruikers. Dat werd meteen door veel
mac-gebruikers vertaald in 'slimmer'. Dat is vast de
wraak voor het pre-Windows-, pre-muisbesturing- en
pre-rolmenutijdperk, toen de Mac als icoon voor domheid
gold. Een computer voor vrouwen, debielen en
gehandicapten.
Als rechtgeaarde
MacFundamentalist heb ik veel mensen dat vooroordeel
leren doorzien en het Mac-gebruik aanzienlijk
gestimuleerd. Mijn 'Mac is beter' credo heeft zijn effect
gehad: ik denk dat ongeveer de helft van mijn vrienden en
bekenden een Mac heeft. Nou ja, in ieder geval
significant veel meer dan gemiddeld. Als iemand uren
lamgeslagen van de cryptische commando's voor een pc met
DOS 3.1 zat, kwam er een Mac. Want een Mac is
intuïtiever te bedienen, gemakkelijker te begrijpen
en eenvoudiger van problemen te verlossen. Als je geen
techneut bent en een computer wilt het gewoon doet, dan
wil je een Mac.
...
Het werd altijd
dankbaar beaamd door de verlosten van de
DLL-hel.
Hoera voor de Macintosh
en als er problemen zijn staat de telefoonlijn van Doctor
Macintosh (zoals een Mac-gebruikende vriendin me
liefdevol noemde) altijd open. Even jongleren met
Extensiebeheer of de Kiezer, even uitvogelen of er
recentelijk iets nieuws is geïnstalleerd en
klaar.
...
Meestal
tenminste.
Sommige problemen waren
heel simpel. Zo had ik een vriendin bij wie eens in het
halfjaar haar Performa 475 niets meer deed. Een
vraagtekentje bij het opstarten, meer niet. Dat werd dan
graven in de bak met floppies om een opstartdiskette te
vinden. Dan startte de computer keurig op, het icoontje
van de harde schijf verscheen (die was dus niet kapot) en
geduldig ging ik dan op zoek naar de Systeemmap. Als die
nog op de harde schijf stond, tenminste. Met een beetje
geluk vond ik hem terug in 'Hulpprogramma's'. Het kwam
ook wel eens voor dat de Finder in de map 'Extensies'
stond en het Systeem in de map 'Programma's'. Dat leek
haar opgeruimder. Ik sprak haar boos toe en een half jaar
later was het weer hetzelfde verhaal.
Ik maakte ook dingen
mee die serieuzer waren en die me aan het denken hebben
gezet. Laatst werd ik opgebeld door iemand met een
probleem met haar nieuwe printer. Ik raadde haar aan alle
software voor haar vorige printer te verwijderen,
inclusief de voorkeuren.
...
'Hoe doe ik
dat?'
...
'Ga naar map
'Voorkeuren' in je 'Systeemmap'.'
...
'Wat is een
'Systeemmap'?'
...
Zucht. Op zulke
momenten weet ik dat het een juiste beslissing was
vijftien jaar geleden geen onderwijsbevoegdheid te
halen.
Een vriend van me liet
zich een paar jaar geleden omscholen tot dtp'er en kocht
daarvoor een G3 met Zipdrive, scanner en printer. Om hem
te plezieren liet ik een Zipschijf bij hem achter met
honderden lettertypes die ik in de loop der jaren van
Klokhuis- en MacWorld- en MacFan-cd-roms had geplukt.
...
's Avonds belde hij
me op dat zijn cd-romspeler kapot was.
...
'Zit er soms een
cd-rom in?'
...
'Nee.'
...
Nadat ik per
telefoon allerlei aanwijzingen had gegeven stapte ik op
de fiets om ter plekke het probleem te bekijken. Op het
bureaublad prijkte toch het icoon van een installatie-cd.
De lettertypes stonden nog niet op de harde schijf omdat
de begrippen 'selecteren' en 'slepen' hem helemaal niets
zeiden. Een paar jaar later (het is onbegrijpelijk dat
het zo lang goed gegaan is) mocht ik weer eens op zijn
harde schijf neuzen, omdat ik een brander kwam
installeren.
Een harde schijf zegt
veel over iemand. De enorme verzameling bestanden die
zonder enige logica en zonder gebruik van mappen bij
elkaar stond zei genoeg. Ik kwam Explorer, Outlook en
Netscape elk vier of vijf keer tegen. Als hij een
programma niet meer kon vinden installeerde hij het
gewoon opnieuw. Documenten stonden op het bureaublad en
door aan te klikken startte hij programma's op. Dat was
er eigenlijk maar eentje. Op de dtp-cursus had met Quark
Express leren werken en daarmee deed hij nu alles. Ook
brieven schrijven. Backups had hij al vier jaar niet
gemaakt en zijn systeemklok stond op 1956. Achteraf bleek
dat heel wat vrienden hem aangeraden hadden die
belachelijke computer weg te doen en een pc te
kopen.
Dat is ook wat ik hem
ga aanraden, als zijn 233 MHz grijze G3 niet meer mee kan
komen. Er zijn namelijk mensen aan wie een Mac niet
besteed is. Dat zijn mensen die zo volslagen a-technisch
zijn, of zo blind voor de metaforen van een grafische
interface, dat ze beter een pc kunnen kopen. Niet omdat
ze die problemen niet op een pc zullen hebben, maar omdat
er nu eenmaal meer pc-gebruikers zijn. De mogelijkheid
dat iemand hem dan onmiddellijk kan helpen is veel groter
dan bij een Mac.
Het is een onverwachte
conclusie voor een MacFundamentalist die eigenlijk pas
vrede heeft wanneer iedereen een iBook heeft. Laten we
zeggen dat ik geleerd heb dat het zinloos is te proberen
een ezel te leren vliegen. Plus dat ik met satanisch
genoegen visualiseer hoe zo'n jongen een bevriende
pc-gebruiker tot razernij brengt door te vragen waar de
'Stop'-knop zit in de taakbalk.
